wtorek, 30 września 2014

PO CO NAM ONI?



Jeden ze znanych blogerów i autorów książek, Witold Gadowski, zastanawia się w swoim wpisie na Salonie24 (http://wgadowski.salon24.pl/608068,anarchia-i-co-z-niej-wynika) jak to jest z obecnym rządem polskim. „…Czy Polsce w ogóle potrzebny jest rząd, skoro może nią rządzić tak losowo, kryminalnie (?), dobrana zbieranina?...” Okazuje się, że rząd jako taki jest nie tyle potrzebny, co wręcz niezbędny, analiza czasów, w których rządu Polakom brakowało prowadzi do bolesnych wniosków. Tyle że czas zapłaty za opieszałość, bałaganiarstwo, czy uleganie przemożnej wszechwładzy bliżej niezidentyfikowanych centrów, w których ktoś wpadł na pomysł, by Kopaczową mianować premierem, a panią teolog ministrem spraw wewnętrznych – nadchodzi nie tak spieszno, choć nieubłaganie.

Ja natomiast gdybym został zapytany o tę sprawę odrzekł bym, że prowizorka jako surowiec konstrukcyjny różnych bytów ma w Polsce tak długą tradycję, że tylko wydarzenia naprawdę dramatyczne są w stanie prowizorkę  naruszyć, a może i zburzyć. I na potwierdzenie tej opinii mam jeden argument, dzisiaj starannie wyciszany: rząd dogadał  się z górnikami z kopalni Kazimierz Juliusz. Jakie to ma znaczenie? Otóż fundamentalne. Na dzień bowiem wygłoszenia przez Kopaczową swojego expose górnicy planowali przyjechać do Warszawy i… no, może nieco zakłócić założony przez „służby” porządek na ulicach. Czy teraz będą mieli mniej zapału – dzień październikowy rozstrzygnie. Na pewno jednak z napompowanej nad miarę dętki nieco ciśnienia uszło. I o to przecież naszym nowym-starym „władcom” chodziło… Zmniejszyli ciśnienie w  „kiszce” – ale samej kiszki nie naprawili. Jest więc kwestią czasu kiedy rzecz wróci do naprawy. W jakiej to się odbędzie formie? Nie wiadomo. Zaczyna bowiem działać znany „syndrom żaby”. Wrzucona do wrzątku ucieka, podgotowywana powoli nawet własnej śmierci nie zauważy.

Armia wypasionych urzędników żyjących z naszych opłat i podatków rośnie w tempie zastraszającym. I pewnie nie byłoby w tym nic aż tak nagannego, gdyby choć co drugi potrafił uczciwie i porządnie wykonywać co jest do wykonania. O ile JEST. Niestety… Zaczyna się od tego, że od rządu, przez nieudolny, przywieziony w teczkach „samorząd” po urzędniczą bandę administrującą tym czy owym nasze niekompetentne spaślaki najpierw wymyślają „co by tu jeszcze spieprzyć panowie” – po czym biorą się do dzieła. I tu zaczyna działać prawo podwójnego przeczenia. Spieprzone co było do spieprzenia czasem okazuje się nie tak groźne, jakby się z początku wydawało. Woda dla nas, żab, podgrzewana jest powoli, udajemy, że wszystko jest OK., że wkrótce temperatura opadnie, a w razie czego zdążymy wyskoczyć z gara. To chyba jest przyczyną, dla której wściekłość nie wybuchła jeszcze tak silnie, jak powinna. Szkoda. Tłumaczymy sobie (niektórzy tak czynią, niżej podpisany NIE): nie udało im się, ale chcieli, może następnym razem pójdzie lepiej… Nie pójdzie!

Moja skarga na działalność szeroko pojętych administratorów, pisałem o tym ładnych parę razy, została oddalona. Otrzymałem kilkustronicowe pismo, na które zamierzałem odpowiedzieć obszernie w tym miejscu. NIE UCZYNIĘ TEGO! Podstawowy powód jest taki, że bez sensu było skarżenie się do Ali Baby na członków jego ekipy. Tak, zrozumiałem rzecz za późno – ale zrozumiałem. Dalej: pismo zawiera jeden wielki ciąg kłamstw i wybiórczych argumentów, uporanie się z tymi głupstwami zajęło by mi zbyt wiele czasu, tuż przed wyborami samorządowymi jest to działanie bez sensu, mam bowiem nadzieję, że ci, którzy „dokument” sygnowali, od przewodniczącego rady dzielnicy, przez wszystkich naczelników, dyrektorów i radców prawnych wkrótce znajdą się na zielonej trawce. A nie mam zwyczaju kopać leżących… Jak to w jednym z poprzednich felietonów pisałem: ich wszystkich trzeba wysłać karnie do sprzątania śmieci w domach innych miast, wymieniałem je, PONIEWAŻ NIE MAJĄ POJĘCIA CZYM JEST PRAWDZIWY ŁAD I PORZĄDEK. I jakiekolwiek tłumaczenia można sobie darować – facet, który powiada, że alarmu w garażu pilnuje „przeszkolona grupa ochroniarzy” nie wie po prostu o czym mówi. Nie był też w moim domu, nie widział „pięknie” przystrojonych klatek schodowych, kłamie mówiąc, że naprawiono wszystkie usterki,
że usunięto grzyba ze wszystkich lokali i mija się z prawdą powiadając, że na czas remontów dobrowolnie obniżono nam czynsze. Te ostatnie bowiem, myślę o obniżkach, wymuszone zostały pismami przeze mnie formułowanymi i podpisanymi przez wszystkich moich sąsiadów. Można sprawdzić. Nikt też nie zapoznał się z tym, co ewentualnie miałem do powiedzenia poza pismem skarżącym. Z fotkami w ręku i propozycją wykonania wizji lokalnej. Za trudno było ustalić termin takiej rozmowy?

Ponownie też w dokumencie znalazł się passus, że oto my, lokatorzy, nie ponosimy żadnych dodatkowych kosztów związanych z ochroną. Płaci Miasto. Autorze tej banialuki: ile jeszcze lat będziesz udawał, że znasz się na czymkolwiek, zwłaszcza na ekonomii? Ile jeszcze lat będziesz nas karmił podobnymi bredniami?

Mam więc na koniec jedną tylko prośbę do zwolenników PO i ewentualnych moich sąsiadów tę opcję myślenia uprawiających: proszę omijać mnie szerokim łukiem, nie podawać ręki, a już broń Boże nie wdawać się w żadne dyskusje na temat „konieczności zachowania status quo”. Obawiam się, że mógłbym wówczas być niegrzeczny.

M.Z.
=================================
WAŻNE PS: z listy komentarzy, jakie otrzymałem i na które odpowiedziałem.



Anonimowy pisze...
No dobra - ale który kandydat na prezydenta Warszawy w ogóle mówi o tych sprawach, które stały się bazą dla pańskiego felietonu? Kto mówi o rozsądnych czynszach i na przykład wykupach lokali kwaterunkowych na dawnych zasadach, czyli za 10 procent?

Usuń
Blogger dychalokator pisze...
Rozumiem, że pyta Pani/Pan o kandydatów nie z PO? W porządku, odpowiem na szybko: to właśnie obiecuje Jacek Sasin. Proszę zapamiętać. I postawić głos wyborczy przy WŁAŚCIWYM KANDYDACIE.

O szczegółach można przeczytać tutaj: http://www.ekspedyt.org/elig/2014/10/03/29781_jacek-sasin-kandydat-na-prezydenta-warszawy-u-kolibra.html

=========================================
PPS. Ponieważ na prywatną skrzynkę otrzymuję sporo mailów sugerujących czy wprost twierdzących, żem ukrytym wielbicielem Prezesa Jarosława, PiS-u i wszystkich tych śmiesznych postaci odpowiadam:
- podpiszę pakt z  każdym, kto zaproponuje mi sposób na wyjście z mieszkaniowego bagna, w jakie wpędzono nas przed laty zabierając jedne mieszkania i obsadzając w drugich w warunkach totalnego oszustwa, dzisiaj uniemożliwiającego jakikolwiek innych ruch poza wyprowadzką do szałasu, patrz zdjęcie przy leadzie.
- jeżeli dla niegramotnych i wolno myślących to dowód na przynależność PiS-owską - to OK, niechaj i tak będzie, są ludzie, którym jak widać niczego nie da się wytłumaczyć.
- więcej deklaracji nie będzie - po co, skoro "mądrzy inaczej" i tak wiedzą co chcą wiedzieć...
M.Z.

Usuń

wtorek, 23 września 2014

PO POWROCIE



Rzeczy małe i duże… Siatkówka i polityka, widok z okna, zdawkowe i poważniejsze z sąsiadami rozmowy. Przeplata się to wszystko jak nie przymierzając sałatka jarzynowa w procesie produkcji – i nigdy nie wiadomo czy w finale wyjdzie z tego coś smacznego. Zaczęło się od wznowienia przedruków niejakiej Małgorzaty Todd.



Jak moim Czytelnikom wiadomo pani ta swojego czasu przedrukowywana była i u mnie. Nie z powodu jakiejś nadzwyczajnej oryginalności zdania przez autorkę wyrażanego – raczej jako przerywnik. No i z tego powodu, że dostawałem jej felietonów mnóstwo, choć bez najmniejszego komentarza czy prośby o powielenie. Pewnego dnia po wielu bezskutecznych próbach nawiązania kontaktu i omówienia kwestii wątpliwych dałem sobie spokój, zresztą niektóre nowe treści wychodzące spod tego pióra przestały mi odpowiadać. Pani okazała się po prostu wysokiej klasy manipulatorką. Straciłem ją z oczu. A jednak wysyłka tych produktów, losowa, bo taką chyba przyjęła zasadę, trwa w najlepsze. I produkty zaczęły docierać tam, gdzie znaleźli się chętni do ich omawiania, ganienia czy reklamowania. Efekty mogą Państwo zobaczyć na portalu Polacy.eu.org Nie żebym go tu chciał promować. Na stronie tej jednak wyszło dowodnie coś, co ja widziałem wcześniej: że mianowicie pani Todd uprawia rodzaj propagandy szytej coraz grubszymi nićmi. I po okresie uwiarygodniania się leci już teraz otwartym tekstem, dodając do produkowanej przez siebie sałatki jarzynowej bzdury tak oczywiste, że aż oczy bolą. Tłumaczka z angielskiego, autorka książek, felietonistka, można by podejrzewać, że nieźle zorientowana w prawdach tego świata… A tu masz babo placek: trzy kropki, dupa i kamieni kupa. Wyrażając się dyplomatycznie, czyli ministerialnie…



Jak wygląda w realu dekoder Polsatu? Oj, nie mówcie, że nie wiecie! Dla ułatwienia dodam, że swojego czasu zgolił wąsy. Dzisiaj potężna dyskusja, czy Solorz, właściciel Polsatu ( w świadomości ludzi, bo nominalnie to już podobno nie) miał czy nie miał prawo kodować. Ja uważam, że nie miał, siatkarze korzystali z budynków i stadionów publicznych, postawionych między innymi za moje pieniądze – więc wara od przywłaszczania sobie praw do przestrzeni, która jest wspólna, a nie prywatna. W finale „dekoder” zadziałał i to jest pewnie powód, dla którego dalej paru idiotów będzie uważało (a nawet pisało w oficjalnych pismach), że pieniądz wydany przez obywatela traci z nim jakikolwiek związek w chwili przesłania go do urzędu czy innego związku przestępczego dla niepoznaki znajdującego się w spisie organów administracji państwowej. Jak Solorz postanowi, że musi jeszcze zarobić – to zarobi i nie ma zmiłuj… Chyba, że ktoś go do porządku przywoła, to nie zdarza się za często.



W jakimś komentarzu do ostatniego tekstu skrótowo opisywałem wrażenia wyniesione z oglądu osiedli mieszkaniowych w północno-wschodniej Polsce. W zestawieniu z wrażeniami z naszego domu porażająca różnica, oczywiście na korzyść odległych od stolicy miast! Tam smrody nie pisują na ścianach klatek schodowych. Zewnętrzne parkingi mają tyle miejsc ile trzeba. Psy nie posrywają przy wejściu do windy, może inna rasa i to chyba właścicieli, nie zwierząt. Tam inspektorzy od murów nie zajmują się trawą – ale murami właśnie. A gdyby zdarzyła się jakaś jednak wpadka – to jej ślady zostaną natychmiast zamaskowane czy usunięte. W końcu ktoś za to właśnie bierze co miesiąc pieniądze.



Pod naszym domem oczywiście w dzień zaparkować się nie da, urzędnicy sąsiednich biur i szkół uważają te miejsca za swoje. W nocy jest nieco lepiej, ale nie na  tyle, by można było się cieszyć, ot, zwalniają trawnik, wielka łaska, prawda? Żadne pertraktacje z administratorami nie przyniosły efektu, żadnej tablicy informacyjnej (taką każdy może sobie postawić gdzie chce),  że to miejsca TEGO, a nie TAMTEGO domu jak nie było od trzynastu lat – tak nie ma nadal. W rozmowach z intruzami brak nam po prostu argumentów. Co mamy zrobić dalej? Przekłuwać gościom opony? Powiem szczerze, że chętnych do podobnych działań znam już kilku i tak się to pewnie skończy. Będziemy mieli wzorem sąsiadów swoje małe wojny domowe. Obawiam się daty ich rozpoczęcia – bo jak wiadomo sieje się wiatr, a zbiera już tylko burzę.



M.Z.

niedziela, 7 września 2014

"NASI" TU BYLI? - czyli syndrom zbitej szyby



Rozmowa zaczęła się od narzekania na stan wejść do klatek schodowych. W każdej inaczej – ale w każdej brudno, z malunkami i inskrypcjami na ścianach. Każdy mentalny fiut, który idzie tu w gości czy po zeszyt do kolegi uważa, że powinien zostawić na ścianie swój ślad. Więc ryje po ścianach… Dobra, to już wiemy, to zresztą jest kolejny kamyczek do ogródka tego gościa, który na piśmie poinformował mnie, że nasze administracje działają wręcz wspaniale. Kilka lat gnoju przy windzie to detal – ale nic się nie stało, Polacy, nic się nie stało, byle byście płacili... Zostawmy. Bo potem dialogowanie przekształciło się w coś bardziej ogólnego i ważnego.

Pozostawianie napisów na murach, rycie imion i opinii o sąsiadach czy policji ma u nas długą tradycję. Niektórzy uznali, idiotyzm to piramidalny, że podobna działalność to rodzaj „sztuki”. I że „artystom” koniecznie trzeba ułatwić ich działalność. Ktoś, kto jedzie wzdłuż murów Wyścigów Konnych na Służewcu może dokładnie zapoznać się z efektami prac domorosłych „malarzy”. Zęby cierpną! Bo prócz nieudanych eksperymentów literniczych nie ma tam właściwie niczego, co mogło by przyciągnąć oko. To znaczy: oko bezwiednie łowi barwne plamy stworzone z hektolitrów aerozolowych farb, ale umysł każe odwrócić głowę. Tyle to warte. A jednak co roku powstają nowe bohomazy, młodzi z łbami w strąkach rastafarian pracowicie cyzelują wyrazy miłości do policji i klubu piłkarskiego. Aż dziw bierze, że posterunek pałkarzy po drugiej stronie Puławskiej nie wyśle jakiejś grupy szturmowej i nie pozbiera paruset puszek o niemałej wartości. Na pół mandatu może by wystarczyło…


Wolno czy nie wolno na takie i podobne wyczyny dozwalać? Otóż moim zdaniem nie wolno. Pierwszy malunek jest jak kamyczek, którego ruch wyzwala prawdziwą lawinę. Podeprę się nauką: amerykańscy  psychologowie ustawili na jednej z ulic podłej dzielnicy miasta dwa auta. Pierwsze jak spod igły, drugie z częściowo rozbitą przednią szybą. Po kilku dniach ten ze zbitą szybą rozkradziono do imentu, została goła blacha. Drugiego nikt nie tknął. Nie będę przedstawiał szczegółów naukowych ustaleń, ważne, iż na podstawie ich analizy sformułowano syndrom rozbitej szyby. Był rok 1982, a całość zdefiniowali George Kelling i Katharine Cole. I ta koncepcja znaną jest od tej pory w kryminologii i socjologii miasta – jednej z podstawowych socjologicznych dyscyplin, która zajmuje się urbanizacją, problematyką lokalnych społeczności oraz zagadnieniami społecznej przestrzeni. Dlatego tak ostro protestowałem wobec modelu obwieszania wszystkiego, co dało się obkleić „zakazami palenia w windzie”.


Teorię wielokrotnie kwestionowano, jednak w kilka lat później seria eksperymentów potwierdziła jej realność. Udowodniono, że w sytuacji, kiedy na ścianach budynków znajdowały się graffiti zwiększała się tendencja do zachowań łamiących normy społeczne (kradzieże, napaście, zaśmiecanie itp.). Dzisiaj za normę przyjęło się uważać, że likwidowanie wszelkich oznak wandalizmu jest jedyną droga postępowania – te pomijane są po prostu zaraźliwe. Zbita szyba prowokuje do zbicia kolejnej. Głupi napis wyryty na murze czy ścianie prosi się o powielenie. A potem idzie już z górki…

Na zewnętrznej ścianie wjazdu do podziemnego garażu pojawił się u nas pierwszy aerozolowy malunek. Co będzie dalej?


M.Z. 


czwartek, 4 września 2014

O POŻYTKACH PŁYNĄCYCH Z NIEUFNOŚCI



Wyobraźcie sobie taką sytuację: na jakiejś towarzyskiej imprezie spotykacie osobę, która najwyraźniej chce słuchać co macie do powiedzenia, rezonuje „na tej samej fali”, kiwa głową ze zrozumieniem, wtrąca swoje drobne i poważne uwagi, a te dziwnie dobrze pasują do waszych myśli jeszcze nie wypowiedzianych. Dusza człowiek! I jaki mądry… UWAGA! To z całą pewnością nie jest nikt miły czy wam sprzyjający. To raczej jest zwiadowca – albo innymi słowy SZPIEG!



Przesada? Może odrobinę i przesada. Na pewno jednak podbudowana stosunkowo długim doświadczeniem kontaktów z różnymi ludźmi, w różnych sytuacjach, na terenie całej Polski. Jeśli jest jak napisałem wyżej – na początku nie ma się czym martwić. To punkt, w którym strony są jeszcze równe sobie i szansa, że wygra agentura nie została przesądzona. Ważne jest bowiem to, co zrobicie dalej sami. Czy dacie się ponieść sugestiom rozmówcy, który właśnie was uwodzi – czy raczej wybierzecie własny sposób postępowania.



Konkrety: kilka lat temu dałem się wpuścić w maliny ostro protestując przeciwko osłanianiu latarni przed naszym domem – od strony domu. Nie zauważyłem tego ja sam, ale pewien mój sąsiad. Światło jakoby przeszkadzało pewnej pani w nocnym odpoczynku… Dama oważ, kłótliwa nad miarę i bardzo wobec świata arogancka zadbała, by wnętrze jednej z latarni otulić papierową wkładką. Co też i wykonano – wcale nie dbając o techniczny aspekt zabiegu. A był on taki, że żarnik podobnych punktów oświetleniowych ma temperaturę, której żaden papier nie wytrzyma. Osłona zatem spłonęła żywym ogniem. Przy okazji niszcząc całe urządzenie. Na początku pomyślałem: mam cię idiotko-sprawczyni! Niestety… Wkrótce okazało się, że ten, który namówił mnie do ostrego postąpienia – niczego już nie pamięta i mówić o sprawie po prostu nie będzie. Jeden świadek żaden świadek, zostałem na lodzie, albo jak kto woli z ręką w nocniku. I co z tego, że latarnia świeciła damie nie do sypialni, ale do nieczynnej nocą kuchni? Co z tego, że miałem rację?



Nieufność owszem, blokuje nawiązywanie kontaktów, utrudnia wypowiedzenie się w całości, w końcu tak naprawdę nigdy nie wiemy do kogo mówimy i co z tego wyniknie. Sto razy nic złego – sto pierwszy trzeba się ostro tłumaczyć. Dzisiaj publika słabo pojmuje na przykład formę felietonu, czyli tekstu celowo i świadomie przejaskrawionego. Napisał-naruszył, do pudła go! Albo walnąć mu taką karę, by popamiętał ruski miesiąc! Ostatnio celuje w tych działaniach Człowiek Zwany Koniem, z zawodu adwokat. Mając na pieńku z redakcją „Wprost”, tu akurat nie chodzi o felieton, zadbał o to, by sąd wydał zakaz sprzedaży tytułu. Być może w przekonaniu, iż kara za obrażanie osła może być tak potężna, że po sprzedaniu gazety prawomocnie ukarani będą musieli dołożyć jeszcze pensję ze stuletniej pracy w kamieniołomach… Nikomu nie przyjdzie do głowy, że felieton zwalcza się innym felietonem, złośliwą, ale i błyskotliwą ripostą, żartem, może i kpiną. Niestety... W piśmie większość rodaków jest żałośnie niesprawna, prawnicy zwłaszcza, po części trudno się dziwić, dobrych felietonistów mieliśmy w powojennej Polsce może kilkunastu, reszta to zwykli, niezbyt staranni wyrobnicy bez głębszego podkładu edukacyjnego i poczucia humoru. Albo groźni adwokaci czy współmałżonkowie sędziów… Na co więc liczy adwokat-pieniacz? Na łatwe przejęcie tytułu prasowego? Na splendor wynikający z erystycznych sztuczek zastosowanych w obliczu jakoby Wysokiego Sądu?



Pożytki z nieufności da się wyjaśnić amerykańską podobno zasadą stosowaną przez ichnich zawodowych dziennikarzy: informacje, nastroje, opisy, dane postaci sprawdza się w dwóch, lepiej trzech niezależnych źródłach. Jeśli wszystko się potwierdza – można jechać dalej… To oczywiście teoria, współczesność pokazuje, że ilość bzdur powstających w czołowych dziennikach Nowego Jorku czy Los Angeles lawinowo wzrasta i niczym obronić się nie da. Nawet gdyby stu rzekomo niezależnych świadków coś tam potwierdzało. Oderwanie informacji od Prawdy ma w Polsce także długą tradycję, od pseudo-komuny po dzień dzisiejszy. W rzekomo nowej erze po roku 1989 celowała w tym (i celuje dalej) gazeta jakoby związana z „wyborami”. Niestety w sukurs przyszły jej inne tytuły, żeby było smutniej kreujące się na prawicę albo konserwatyzm. Od lat na przykład powtarzam, że na konwulsyjnej antyrosyjskości daleko nie zajedziemy, uprawiana z żarem oddala nas od właściwego rozpoznania wrogów i kreuje sztuczne światy. Oczywiście wchodzenie w podobne rozważania grozi anatemą towarzyską, natychmiast pojawiają się doniesienia, że oto niżej podpisany jest sowieckim agentem i żyje tylko dlatego, że co jakiś czas wpada do ruskiej ambasady po judaszowe srebrniki. Wzruszam ramionami, idiotów nie da się przekonać do niczego, szkoda na to czasu i energii…



Ponieważ w ostatnim czasie w moich sporach z administratorami i samorządowcami Mokotowa bezustannie karmiony jestem informacją, że moim obywatelskim obowiązkiem jest nie patrzeć na ręce tych, którzy tak lekko marnotrawią moje pieniądze – zasięgnąłem informacji u czterech niezależnych od siebie ekonomistów. Podkreślam: CZTERECH! I co się okazuje? Ano to, że niestety mam rację – pieniądze nigdy nie są bezpańskie, obywatel ma prawo patrzeć na ręce władzy, która pasie się z zebranych pod przymusem kwot i jakże często je marnotrawi, a przejście kilkunastu dużych banknotów z mojego konta na konto miasta (albo dzielnicy) nie oznacza jakobym podpisał jednocześnie cyrograf milczenia. Zatem milczeć nie zamierzam. A sugestię, że pisząc co piszę naruszam czyjeś dobra osobiste odrzucam w całości – to najpierw moje dobra są naruszone! Właśnie przez uprawianie księżycowej gospodarki, utopijną urzędniczą wiarę w moc słowa, które jakoby kreuje coś, czego nie rozumiem, zś moje banknoty przekształca w ich nienaruszalny obszar żerowania. I tak: dom na Abramowskiego 9 NIGDY nie był komercyjny, wszelkie naprawy dramatycznie złego wyjściowego stanu technicznego okazały się nieudane (kto to w ogóle odebrał do zamieszkania?), wypasanie byłych milicjantów (szefowie agencji ochrony) najętych do rzekomej ochrony czegoś tam jest fikcją, zbójectwem i działaniem w przestępczej zmowie. I żadne Poważne Pisma sygnowane przez Najważniejszego Mokotowskiego Samorządowca tego mojego przekonania nie zmienią. Pan, Panie Mikrobiologu, dramatycznie się myli!



M.Z.

poniedziałek, 1 września 2014

KAMYCZEK DO OGRÓDKA



Mam nadzieję, że sąsiadka, której mieszkanie wczoraj w biały dzień ograbiono nie poczyta mi za złe, że posłużę się dzisiaj tym przypadkiem dla zilustrowania pewnej myśli, jaką wykładam tu od lat – i od lat karcony jestem za to przez urzędników z Irysowej. Nie tylko zresztą stamtąd… Chodzi o bezsens ochrony w kształcie, jaki u nas jest zarządzony. Dzielnicowi przeprowadzający coś na kształt wywiadu środowiskowego nie mogli wyjść ze zdumienia, że ochroniarze niczego o tym przypadku nie wiedzą – dalej już byli dość ostrożni w formułowaniu pytań, na które mogła paść jedna tylko odpowiedź: kosztowne bezhołowie to wynik właśnie tych „irysowych” urzędników.


Tu dodam od razu: bezczelnych, zakochanych w sobie i aroganckich do bólu. Gmatwających każdy przedstawiony im problem i tłumaczących się z dowolnego zarzutu nie mówieniem prawdy, nie użyciem logicznych i spójnych argumentów, ale stosownym pismem z Bardzo Ważną Pieczątką. Władze dzielnicy Mokotów najwyraźniej to kupują. Ostatnio na piśmie, które otrzymałem i zarchiwizowałem wystawili Irysowej certyfikat dziewictwa i pełnej niewinności. Brawo Panie i Panowie! Mam nadzieję, że tę przechodzoną dziewicę po najbliższych wyborach zabierzecie ze sobą na długą wycieczkę, żeby nie powiedzieć zesłanie.


A jak ta ochrona winna wyglądać – skoro już być musi? Podobnie jak w innych warszawskich budynkach tego typu. Jeden pracownik na zmianie 24 godzinnej (albo dwóch po 12 godzin), sieć kamer pokazujących wejścia do trzech klatek schodowych i ewentualnie dodatkowa z planem ogólnym, jego dobranie pozostawiam fachowcom. Skoro nie możemy w ramach czynszu (choć to absurd – czynsz jest ZAWYŻONY!) korzystać z pustych od lat powierzchni garażowych – to proszę zadbać o bezpieczeństwo naszych pojazdów zaparkowanych na zewnątrz. Temu służyła by czwarta kamera. Pod znakiem informacyjnym, iż to parking WYŁĄCZNIE dla lokatorów i gości tego domu, nie dla urzędników sąsiednich biur. Jak to już pisałem w komentarzu do poprzedniego tekstu: koszty instalacji elektronicznych to mniej więcej dwumiesięczna opłata tych ochroniarzy, których najęto i z których żaden nie podpisał tak podstawowego dokumentu pracy, jak zakres obowiązków. W tym miejscu dodam od razu, że dalej gryźć się z urzędasami, dla których marnotrawienie publicznych pieniędzy jest normą nie zamierzam. Macie drodzy państwo (z małej litery) porąbane pod kopułami, co gorsza swojej marnotrawczej działalności bronicie jak nie przymierzając ostatniego pół litra na balandze. Więc o czym mamy gadać?

A poszkodowanej powiem tyle, że znam to uczucie gdy widzi się własny kąt ogołocony przez jakiegoś drania. Niestety doświadczyłem tej mieszaniny wściekłości i rozpaczy na własnej skórze...

M.Z.

piątek, 29 sierpnia 2014

POLEMIKI

Mieszkam w tym domu 13 lat. Różne przechodziliśmy dzieje, były kłótnie i spory. A jednak to, co widać na fotce przeniosło poziom polemiki (albo nawet i kłótni) na inny poziom. Poziom zwykłego, jarmarcznego draństwa. Po kolei: od kilkunastu dni wszędzie gdzie można jakiś nadgorliwy anty-palacz przykleja wydrukowane obwieszczenia, że nie wolno palić na klatce schodowej. Inseraty raz podparte są jakimś przepisem, innym nie. Giną w strzępach. Choć nie zerwałem żadnego to powiem, że mam ochotę to uczynić i następnym razem bez wątpienia uczynię. Po pierwsze dlatego, że na naszej klatce schodowej NIE MA problemu palenia - i doprawdy trzeba mieć węch setera albo innego kundla myśliwskiego, by czuć tytoń. Po drugie "ogłoszeniodawca" na początku używał łatwo zrywalnej taśmy samoprzylepnej. Obecnie posługuje się jakimś klajstrem, najpewniej aby świństwo usunąć trzeba się nieźle naskrobać. A nie wszędzie jest to w bezkolizyjny sposób możliwe. Skąd wiem? Stąd, że wszystko widać wyraźnie na lustrze windy, dzisiaj kompletnie zasłoniętym "polemiką". Lustro jak wiadomo odbija także spodnią stronę rzeczy przyklejonej. Zobaczcie Państwo zresztą jakaż to krwista polemika...  Ciekawy przyczynek do meandrów rozumowania obu stron.

Zdobienie przestrzeni wspólnej podobnymi ogłoszeniami jest moim zdaniem bezprawne. Komuś drugiemu puściły nerwy i nazwał autora faszystą, gównozjadem i smrodem. Autor lub jego współwyznawca odpisał niżej, że przedtem to była  kultura, teraz... i coś dalej o kurwach. Cóż mogę dodać? Że gość (dama?) nie ma pojęcia o kulturze? Ano nie ma. Niszczy ów ktoś przestrzenie wspólne, zagospodarowuje je tak, jakby należały do niego z tego tylko powodu, że nie pali i że ma wymogi wobec reszty. To kiepskie usprawiedliwienie demolki - i powoływanie się na kulturę jest tu zupełnie nie  na miejscu.

Boleję nad tym - ale sam jestem palaczem. Może i dziwnym: w życiu nie wsiadłem do windy z petem w gębie, nigdy nie paliłem na klatce schodowej ani swojej ani cudzej. Kultura w tym zakresie - polemisto z kartki w windzie - to nie jest realizowanie swojej woli wbrew innym, ale nie szkodzenie innym gdy już się w nałóg popadło. Wiesz o tym, równo ty rozwieszający swoją wolę gdzie nie wolno - i ty ględzący o kulturze, a nie mający bladego pojęcia o czym gadasz?

M.Z.

STRASZNIE, PANIE, STRASZNIE DOOKOŁA...



Za czasów mojej młodości istniał jeden, później dwa kanały telewizyjne. O triumfie socjalizmu nad resztą świata młócono na okrągło – i mało kto zwracał już na to uwagę. Dzisiaj mamy ekrany parokrotnie większe, programów jest grubo ponad setka – ale nic się w istocie przekazu nie zmieniło. Dalej trwa młócka tego samego. To znaczy: dzisiaj ludzi się po prostu straszy i przyzwyczaja do krwawych kawałków. Przenośnie chciałoby się rzec: świństwo, mord, wojna, podwyżki i rozboje rozlewają się nie tylko w większą calowo plamę, ale też gdzie się człeku nie obrócisz i na co nie przełączysz…

Przy okazji: strachy okazały się znakomitym materiałem manipulacyjnym, ludzi się po prostu strachem truje i znieczula, to zaś z kolei służy usprawiedliwieniu kolejnych posunięć władzy. Oczywiście zawsze zapłacą za nie obywatele, jak nie w ten to inny sposób. Proszę oto spojrzeć: fotoradary łupią kierowców ile wlezie, tu nie chodzi wcale o spowolnianie zbyt szybkiej jazdy, wystarczy ustawić na prostym odcinku drogi ograniczenie do 50 km/h, za nim radar i już nie trzeba staruszkom wyrywać torebek, by te parę groszy zarobić.

Metoda przeszła rzecz jasna i do Internetu. W dziale „Motoryzacja” prym wiedzie portal WP. Oto tytuły wpisów z kilku tylko ostatnich dni:

„Idą zamiany w przeglądach. Zapłacimy więcej, będą obowiązkowe naklejki”

„Kierowca w okularach: mandat za soczewki”

„Nie masz kilku rzeczy w samochodzie? To mandat. Nawet 500 zł”

I co Państwo na to? Ano najczęściej nic, wszyscy zdołaliśmy się już przyzwyczaić. Jak to w poprzednim felietonie napisałam w tej bandzie rządzi ten z jej członków, który wcześniej rano wstanie i wie, w którym kierunku żeglować. Jakie wydać dodatkowe przepisy i jak o tym w panikarskim stylu zawiadomić czytelników… Czy niedługo będzie tak, że gdy rano wyjdziesz z domu zapominając przeciwsłonecznych okularów – to zarobisz za najbliższym rogiem mandat na 500 zł? Może tak, może nie, w tym jednak kierunku wszystko zdąża…
Pod koniec sierpnia - jak donoszą blogerzy - media elektroniczne i papierowe zajmują się głównie bombardowaniem publiki informacjami o krwawych jatkach, jakich należy spodziewać się na drogach w nadchodzących dniach. Podawane są „zatrważające” statystyki, prym wiedzie tu oczywiście informacja o pijanych kierowcach. Mało kto zajmuje się dzisiaj zestawianiem tych oficjalnych danych – a warto, ponieważ właśnie z nich wynika wniosek, że to wszystko manipulacja, mit i zwykła hucpa. Proszę oto zwrócić uwagę na dane: 5 procent wypadków istotnie spowodowali pijani kierowcy. Z czego niestety wynika smutny wniosek, że pozostałe 95 procent to sprawcy trzeźwi jak gwizdki. Za trzeźwość - jak na razie – nie łapią. Ale kto wie co będzie dalej... Tymczasem kolejne zestawienie danych statystycznych dowodnie pokazuje, że od roku 2004 liczba wypadków drogowych w Polsce spadła o 30%, a liczna zabitych o ponad 40%.
 
Tu panowie policajowie mają kolejne standardowe wytłumaczenie – wszystko co złe dokoła powstaje przez nadmierną prędkość, zatem liczba radarów, tajnych radiowozów i innych elektronicznych pułapek winna wzrosnąć. Nie mówi się nic o tym, że wytrych nadmiernej prędkości poważne policje drogowe, w krajach, na które dziennikarze stale się powołują, dawno został odłożony do lamusa. I że poszukuje się innych prawdziwych powodów, dla których samochód wypadł z drogi, rozjechał kogoś nieoznakowanego o północy, czy uderzył w tył innego pojazdu. Anglicy zrobili swojego czasu poważne badania, z których wynikało wprost, że przemęczenie kierowców wynikające ze stania w korkach, braku klimatyzacji w aucie, czy doznanego w pracy stresu jest znacznie groźniejsze, niż wypicie przed jazdą jednego piwa. I co? I nic, informacje niewygodne po prostu pomija się, o nich się  milczy.

W sukurs mistrzom straszenia przychodzą ostatnio „naukowcy”. Oto jeden z nich wychodzi przed szereg i powiada:  „…To, jak zachowujemy się na drodze, w dużej mierze zależy od sytuacji. Żeby jeździć zgodnie z przepisami, kierowca musi mieć wrażenie, że jest obserwowany, a jak zostanie złapany, będzie od razu ukarany…” - twierdzi psycholog społeczny z SWPS, dr Wojciech Kulesza. Coś z tym panem jest jednak nie tak, bo w tym samym wywiadzie padają także słowa: „…Trzeba odejść od straszenia ludzi. Widać to też na przykładzie palaczy - na każdej paczce papierosów jest napis ostrzegający, że palenie zabija, każdy widział drastyczne zdjęcia zaatakowanych nowotworem płuc czy krtani. Ale i tak palą. Straszenie nie działa. Niestety to przykład na to, że teoria nie zawsze wykorzystywana jest przez praktyków. Choć psychologia społeczna od lat przekonuje, że straszenie nie działa, agencje wciąż przygotowują tego typu kampanie. ..” Panie doktorze! Zalecam prawdziwego doktora! I proszę nie bać się igły!

No więc co się dzieje, że jest jak jest i papka informacyjna przybiera takie formy? Ta sama psychologia społeczna, moim zdaniem nauka szalbiercza i magiczna, powiada, że chodzi o wymuszenie takich zachowań ludzkich, które w sytuacjach zagrożenia powodują wzrost reakcji prymitywnych, stadnych. „Bo jeśli jest tak źle – to niechaj już nawet strzelają do zbyt szybko jadących kierowców, wreszcie zapanuje spokój…” Brawo! Klaszczę, poważnie – bo to dróżka kombinatoryki, na krańcu której stoi jak byk konstatacja, iż jedyną „prędkością bezpieczną” jest prędkość ZERO km/h.

A tak w ogóle całkowicie spokojny spokój – to spokój wiekuisty. I nie było tak od razu – zamiast się męczyć i wykonywać równie skomplikowane wolty umysłowe?

M.Z.

wtorek, 26 sierpnia 2014

ZAJMOWAŁEM SIĘ KIEDYŚ...



… wytworami umysłów z gruntu lewicowych, żeby nie powiedzieć lewackich. I popełniłem kilka felietonów, w których mniej czy bardziej udatnie starałem się wytknąć nie tyle wady takiego rozumowania, co wskazać na skutki wcielania lewackich zasad w życie. Niestety próby takie nie tylko były podejmowane, ale najpełniej przyjęły się w tworach powszechnie zwanych dzisiaj korporacjami.
 
To na początku – bo później okazało się, że stosują je z mniejszym czy większym powodzeniem także instytucje mylnie utożsamiane z władzą absolutną - na przykład administracje, a nawet niektóre lokalne samorządy. Do czego to doprowadziło? W skrajnych przypadkach, ostatnio miałem z takimi do czynienia, do kompletnego amoku, w którym urzędnik odpisuje mi, iż pieniądze pobrane ode mnie pod przymusem nie mają żadnego związku ze mną, czyli ofiarą - ergo ofiara ma siedzieć cicho i nie piszczeć.

Korporacja działająca w obszarze dowolnej produkcji czy zarządzania cudzym dobrem coraz częściej postrzegana jest jako twór charakteryzujący się skłonnościami zwykłego przydrożnego zbója. Dla którego takie pojęcia, jak „twoje”, „moje”, „wspólne” po prostu nie istnieją – wszystko jest „jego”, problem polega tylko na tym jak najprościej i zgodnie z tworzonym ad hoc prawem cudze dobro zawłaszczyć i zagospodarować. Twór wieloosobowy podobnie jak psychopatyczna jednostka, którą konstrukcyjnie przypomina, działa bez oglądania się na boki i zasady - bo klasyczny zbój wyjmował w celu „przeniesienia praw własności” pistolet zza pazuchy i dalej sprawa była prosta. Dobrze gdy tylko wziął - bo przecież mógł jeszcze zabić... Dzisiejszy „janosik” potrzebuje do tego stosownego przepisu, ustawy opracowywanej przez „kolegów”, rzecz o tyle bez znaczenia, że we współczesnym „państwie prawa” prawo tworzy kto wcześniej w bandzie rano wstanie i wie co komu ma służyć. I to według tych stworów jest alibi uzasadniającym to, co czynią...

Para-korporacja zaprogramowana jest na wyzyskiwanie innych dla własnej korzyści. To jedyny legalny zakres jej działania, zabarykadowany licznymi przepisami rangi co najwyżej gównianej, jakimiś powielaczowymi zasadami znanymi nielicznym. A jednak i tę granicę usiłuje się przesunąć… Stąd w wielu wypowiedziach współczesnych korporatokratów i urzędników pojawia się pojęcie „godziwego zysku”, uzyskiwanego na przykład ze sprzedaży mieszkań czy wynajmu miejsc parkingowych, wybudowanych przecież za publiczne pieniądze. I to jest mistrzostwo świata: pośród innych przedsiębiorców, inwestorów czy właścicieli nadal obowiązuje świadomość, że zysk w ich działaniach pojawia się albo i nie, na pewno zaś nie da się odgórnie zadekretować jako „godziwy”, czytaj duży i bardzo satysfakcjonujący. 

Jesteśmy zatem dla naszych samorodnych Dymitrów Samozwańców nie tyle istotami ludzkimi co z a s o b a m i ludzkimi. Dla ślepych moralnie wyżej wymienionych organizacji ludzie są narzędziami służącymi do generowania jak największego zysku. „…A owo narzędzie można traktować właśnie tak, jak się traktuję kawałek metalu - używa się go tyle, na ile ma się ochotę i wyrzuca się je, jeśli się go nie chce" - mówi Noam Chomski. I mimo, że postrzegam go jako lewaka i szkodnika – tym razem zdarzyło mu się powiedzieć prawdę. Zwłaszcza gdy w tym duchu da się dopowiedzieć: „…Korporacja jest przecież rozmyślnie obdarzona charakterem psychopaty: troszczy się wyłącznie o własny interes, jest niezdolna do troski o innych, amoralna i pozbawiona sumienia - jednym słowem nieludzka, a jej celem jest sprawić, by istoty ludzkie, z którymi ma do czynienia, czyli ty i ja, również stały się nieludzkie.[...]ideałem były by jednostki całkowicie wyzbyte wzajemnych więzi, nie dbające o nikogo innego[...]których wyobrażenie o samych sobie, ich poczucie wartości, sprowadzałoby się do kwestii, jak dużo wykreowanych przez reklamy potrzeb zdołam zaspokoić? …”


M.Z.

sobota, 23 sierpnia 2014

WŁAŚCIWIE...



Właściwie to po serii komentarzy (felieton „Zanim...”) dotyczących sprawy pewnego portalu i jego właściciela… Powiem szczerze: miałem dość. I nie słodzi tego impresja, że najwyraźniej posiadam jakąś moc sprawczą – bo pisząc o dwóch milczących blogerkach i jednym blogerze stamtąd pochodzących przywołałem ich do istnienia. Oj, dobra, przecież panie zaraz zaripostują, że to przypadek, że od miesięcy brały się do pisania, tylko ci niedobrzy uciekinierzy z portalu tak je zaczarowali… To jest proszę pań bzdura i dzikie wykręty! Fakty są jakie są i niczego tu zmienić się nie da.

No więc na tamtym forum pojawiła się… cholera, jak to nazwać? Odezwa? Niech będzie odezwa. Sprowadza się do starego jak świat twierdzenia, że oto poznajemy się, coś szlifujemy, coś wypiekamy, słowem świat jest in statu nascendi, czyli właśnie się staje. Więc musimy działać dalej, oczywiście „pod światłym przewodnictwem” i zgodnie z narzuconymi zasadami. Od razu: TAK, są narzucone, nie w sposób jawny, ale podstępny i zawarty w złośliwych komentarzach! Tymczasem to nie jest prawda, ani konieczność. Świat już jest, a podstawowym problemem nie jawi się polemika czy istnieje od wczoraj, czy od przedwczoraj, ale ostra walka o to, czy ktoś ma prawo krzywić bliźnim ogląd tego świata w imię własnego fiksum dyrdum – czy nie ma prawa. Bo jeżeli to drugie to słusznie należą mu się cięgi, jakie zresztą otrzymuje zupełnie nie ode mnie. Albo – nie tylko ode mnie.

To moje arbitralne zdanie? Niestety nie. Oto bowiem pojawia się taki komentarz (do tekstu zamieszczonego tutaj http://polacy.eu.org/#/5081/komu-antysemityzm-jest-na-reke-/%23c41484):
„…
Adam39, 2014.08.23 o 19:34
"W czasach powszechnego zamętu wierzyć trzeba własnym oczom i opierać się o to, co jest na wyciągnięcie ramienia" - zgadzam się z tym, o ile wyciągnięcie ramienia oznacza poszerzoną możliwość zdobywania wiedzy.
Moim zdaniem, prawdziwie ludzkim podejściem jest właśnie dzielenie się zdobytą wiedzą, nawet czy to się komuś podoba czy nie.
Dla jednych może to być obrazoburcze, niezgodne z ich pojęciem mądrości wpojonym od dziecka, dla innych jest to normalne, ogólnoludzkie a więc i polskie podejście, własnie dzielenia się wiedzą na polskim portalu o tym co nas gnębi.
Postawiłem jedynkę.
Ten artykuł jest mało zrozumiały, brak konkretów! w gruncie rzeczy do kogo Mufti masz pretensję, czy pretensje?
"Nasz mikroświat tak dobrze odwzorował rzeczywistość, że o „porozumiewaniu się” i „wspólnym działaniu” możemy zapomnieć."
Dlaczego tak uważasz?
"Miałem nadzieję, że tworzony przez nas i dla nas internetowy zakątek będzie rodzajem lustra, umożliwi lepsze poznanie siebie."
Czyż nie poznaliśmy się lepiej, jednocześnie wspólnie oglądając się w "lustrze" swoich wpisów?
"Że jako rynek wymiany informacji i badania idei zaspokoi w tym względzie część naszych naturalnych potrzeb. A przede wszystkim, że będzie poligonem pozwalającym uczyć się i ćwiczyć w porozumiewaniu i wspólnym działaniu."
A dlaczego tak nie jest?
"Nic bardziej błędnego. Mufti to skała stercząca z samego jądra Ziemi. Tylko wyczerpał się kredyt zaufania, jakim obdarzał bardziej doświadczonych i pewnych swego Kolegów. Kolegów, od których chciał się uczyć, bo mają więcej doświadczenia, wiedzy, życiowego obycia i - wg własnych słów - „widzą więcej”."
To że Mufti to jakby "skała", daje się odczuć już od dawna, ale jak jeszcze to zinterpretować żeby zrozumieć?
Na razie to tyle

I co tu dodawać? Złośliwość w rodzaju „tylko prawdziwy kabotyn może twierdzić, że jest skałą starczącą z samego jądra ziemi”? Tym razem daruję sobie. Odskoczyłem na taką odległość (w bok – nie wyżej czy niżej!), że właściwie „dinda mi” co kto o sobie sądzi. Deklaracje to są zawsze tylko deklaracje. Reakcja na zarzuty od miesięcy formułowane przez kilka osób to rzecz zupełnie inna. Reakcji nie widzę. Żadnej. Powiem nawet nieco przewrotnie: jest coraz gorzej, zobaczymy co portal tego gościa zrobi 7 września pod Wizną. Ostatnia wizyta tamże była w  roku 2012, tylko i wyłącznie za sprawą jednej z blogerek Esperanzy, która podróż sfinansowała. Niżej podpisany rzecz całą opisał, zresztą po raz drugi. W tym roku pora na innego tuza portalu o dumnej nazwie.

M.Z.