piątek, 7 listopada 2014

WCALE NIE JESTEM TAKIM ORYGINAŁEM...

Dzisiaj w skrzynkach pocztowych kolejny wysyp makulatury. Zachwalają swe walory (wyborcze - o innych nawet nie chcę mówić) Bufetowa et consortes. Kiepskie hasła - ale w sumie chcą utrwalać co zmajstrowali. I to jest HORROR!!! A równoległe ktoś tam dogaduje, że moje poglądy dotyczące wykupu lokali na tle ekonomiki miasta są odosobnione. Czyżby? Zatem niżej kolejny przedruk.
PS. Problemy naszego i podobnych domów przekazałem do sztabu wyborczego Warszawskiej Wspólnoty Samorządowej dzisiaj o godzinie 13.45
==============================================
09/10/2014 Autor: Grzegorz Wysocki

Uwłaszczenie lokatorów – zbieramy podpisy pod uchwałą



 


Chcemy przywrócić wykup mieszkania komunalnego z 90% bonifikatą.

 
Według obowiązującej ustawy Gminy, Miasta na prawach Powiatu, nie mają obowiązku wyprzedawania swoich zasobów lokalowych ani co jest istotne w naszych rozważaniach, stosowania bonifikat dla najemców lokali.
Gdy jednostka samorządu terytorialnego dajmy na ten przykład m.st. Warszawa zbywa nieruchomość osobom fizycznym i prywatnym, pierwszeństwo w ich wykupie przysługuje osobie, która jest najemcą lokalu mieszkalnego na czas nieokreślony.

Zasady wykupu mieszkań komunalnych określają uchwały poszczególnych rad miasta lub gmin, które są wydawane na podstawie Ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W przypadku, gdy m.st. zdecyduje się na sprzedaż mieszkań komunalnych, to pierwszeństwo w nabyciu takiego lokalu mają najemcy. Wynika to z art. 34 ust.1 pkt 3 wyżej wspomnianej Ustawy.

Od wartości rynkowej mieszkania, ustalonej przez rzeczoznawcę, miasto może przyznać kupującemu najemcy bonifikatę, która może teoretycznie wynosić od 1 do 99%. Sprzedaż lokalu wiąże się również ze zbyciem udziału w nieruchomości wspólnej ( łącznie z dzierżawą wieczystą części gruntu), który, jako prawa związanego z własnością lokalu.

Istotne jest, iż bonifikata udzielona od wartości lokalu mieszkalnego dotyczy również udziału w prawie własności lub w prawie użytkowania wieczystego.
Przed 2011rokiem w Warszawie (co prawda krótki okres czasu) mieszkania pozostające w gestii miasta, można było wykupić z 90% bonifikatą. Przez lata obowiązywał również dość wysoki rabat w wysokości 80%

W 2011r. Rada m.st. Warszawy zlikwidowała możliwość wykupu lokali za 10% wartości oraz wprowadziła bariery, po to, aby utrudnić wykup lokali. Rada Warszawy postanowiła zmniejszyć bonifikaty do 50%. Nie pomogła argumentacja, że sprzedaż tych mieszkań jest najprostszą forma uwłaszczenia wielu rodzin, które do tej pory nie skorzystały z transformacji ustrojowej lat dziewięćdziesiątych. Władze Warszawy są głuche na argumenty zarówno społeczne, które jednoznacznie wskazują, że posiadanie własnego mieszkania jest jednym z podstawowych celów każdego warszawiaka i jest takim fundamentem jego poczucia bezpieczeństwa. Radni Platformy Obywatelskiej, którzy uchwalili tą zmianę byli również głusi na argumenty ekonomiczne, które dowodzą, że współwłaściciele kamienicy bardziej dbają o swoją nieruchomość i są skłonni w przeciągu kilku lat sfinansować i wykonać remont generalny budynku. Argument, że utrzymanie zbyt wielkiej ilości mieszkań komunalnych powoduje straty dla miasta, ponieważ ich utrzymanie kosztuje więcej niż realne przychody z czynszów też nie może się przebić. Dlatego postanowiliśmy, jako samorządowcy, poprzeć prowadzoną przez stowarzyszenie „Warszawiak na swoim ”, akcję zbierania podpisów pod uchwałą, której istotą jest przywrócenie 90% bonifikaty przy wykupie mieszkania. Liczymy na liczne wsparcie tej inicjatywy. Podpisy można składać w siedzibie stowarzyszenia Warszawska Wspólnota Samorządowa ul. Marszałkowska 34/50 lok. 99. W lokalu na Marszałkowskiej można się będzie umówić na rozmowę z działaczami stowarzyszenia „Warszawiak na swoim”, którzy odpowiedzą na Państwa wątpliwości i pytania. Prosimy również o uwagi: tel 22 119 15 69 lub mail: biuro@wws.org.pl
Jako jeden z kandydatów WWS do rady miasta obiecuję, że ta sprawa będzie jedną z pierwszych, jaką zajmę się w przypadku wyboru mnie na radnego miasta.
Grzegorz Wysocki
======================
Przywołał: M.Z.

środa, 5 listopada 2014

I ZNOWU KTOŚ NAS WYPRZEDZIŁ...



Szanowni! Kolejny przedruk. Dowodzący, że dzisiaj pośród budynków tego typu, jak nasz stanowimy absolutny wyjątek: nie mamy przedstawicielstwa dbającego o wspólny, a nie jednostkowy interes. Cierpliwie znosimy kolejne podwyżki, kolejne erupcje arogancji urzędników administracyjnych. Dozwalamy na manipulowanie nami, dzielenie nas i obrażanie bzdurnymi interpretacjami podstawowych konstytucyjnych praw obywatelskich. Nasi dawni przedstawiciele (nie siebie mam na myśli) odmówili swojego czasu nawiązania współpracy  z innymi podobnymi naszemu budynkami. I mamy co mamy: bezhołowie, dom popadający w ruinę, rosnące koszty utrzymania mieszkań, tłok na parkingu zewnętrznym i pustkę w garażach wewnętrznych. 
Każdego dnia, każdego miesiąca składamy się na arcy-wysokie pensje i premie indolentów administracyjnych, którym nawet nie chce się sprawdzić komu powierzają iluzoryczną, bezsensowną ochronę domu – przypominam tu agencję Sat Guard nie płacącą swoim pracownikom. Ratusz otrzymał niedawno wyrok NSA podważający zasadność ustaw o wykupie. I NIE DZIEJE SIĘ NIC! Miast wyrok wykonać wypasieni urzędnicy, przedstawiam ich zarobki w poprzednim zewnętrznym tekście, wyrok „rozważają”. Dzisiaj zatem przedruk listu, jaki pewna grupa lokatorów w identycznej do naszej sytuacji wystosowała do burmistrza swojej dzielnicy. Inni działają. Co robimy my - prócz patrzenia się na siebie wilkiem?

===========================================

List mieszkańców osiedla Meissnera do Burmistrza Dzielnicy Praga-Południe – 7 października 2014r

Warszawa, 7 października 2014 r.

Sz.P. Tomasz Kucharski
Burmistrz Dzielnicy Praga-Południe m. st. Warszawy

Lokatorzy osiedla przy ul. Meissnera 7/9/11/13
00-608 Warszawa

Szanowny Panie Burmistrzu,

My mieszkańcy osiedla przy ul. Meissnera 7/9/11/13 w Warszawie zwracamy się do Pana Burmistrza prośbą o poparcie naszych starań, które mają na celu zainicjowanie zmian obowiązujących przepisów prawnych tj. Uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy (XLII/999/2004) w zakresie umożliwienia najemcom wykupu mieszkań wybudowanych po 1995 roku o powierzchni przekraczającej 80 m2. Zwracamy się również o poparcie wniosku mieszkańców osiedla Meissnera o obniżenie stawki czynszu, która od 2008 roku wzrosła średnio o 81%. Opłaty te powodują bardzo trudną sytuację finansową wielu rodzin zamieszkujących nasze osiedle.


Zgodnie z założeniem Gminy Warszawa Centrum, aby powiększyć jej zasoby przyszli lokatorzy osiedla Meissnera przekazali swoje mieszkania kwaterunkowe lub własnościowe na rzecz miasta, jednocześnie zobowiązując się do płacenia podwyższonej stawki czynszu. Założeniem ówczesnego Prezydenta Warszawy Pana Marcina Święcickiego była pomoc dla tak zwanej klasy średniej, czyli dla tych, których nie stać na kupno mieszkania czy też budowę własnego domu, a chcą żyć lepiej w większych mieszkaniach.

Przeprowadzając się na nowoczesne osiedle do przestrzennych mieszkań ludzie mieli poczucie szczęścia i pełnej realizacji. Po latach tłoczenia się z rodzinami w małych mieszkankach teraz mogli zapewnić swoim dzieciom i rodzinom normalne warunki mieszkaniowe. Osiedle tętniło życiem, młode małżeństwa decydowały się na powiększenie rodzin, każdy ciężko pracował, aby opłacić bardzo wysoki czynsz. Mieszkańcy mieli nadzieję, że po kilku latach będą mieli możliwość wykupienia mieszkań.


Nikt nie spodziewał się, że sytuacja ulegnie drastycznej zmianie – w 2008 roku przyszedł kryzys, a wraz z nim podwyżki czynszów, które przyczyniły się do zubożenia całych rodzin. Dzieci, które wychowały się na naszym osiedlu po otrzymaniu edukacji coraz częściej szukały szczęścia i stabilizacji za granicą.

Brak perspektyw wykupu mieszkań, drastycznie rosnące czynsze, których wysokość była nieadekwatna do stanu technicznego popadających w ruinę budynków powodowały coraz większą irytację mieszkańców. Wielokrotnie próbowaliśmy interweniować w naszej sprawie do Prezydent Warszawy, jednak za każdym razem otrzymywaliśmy bezduszne urzędnicze odpowiedzi, że miastu nie opłaca się sprzedaż naszych lokali.


W 1999 roku, kiedy przeprowadzaliśmy się na osiedle przy Meissnera myśleliśmy, że władza chce nam pomóc, że urzędnicy są po naszej, „ludzkiej” stronie. Niestety, czas pokazał, że stanowimy dla miasta bardzo dobre źródło dochodu i jesteśmy dla niego tylko dobrym interesem.


W 2004 roku Rada Miasta Stołecznego Warszawy zablokowała możliwość zbywania lokali, podejmując uchwałę XLII/999/2004, odbierając tym samym mieszkańcom naszego osiedla nadzieję na przyszłość. Uważamy, że wykupienie mieszkań przyczyniłoby się do poprawienia sytuacji budżetowej miasta, tym samym odciążając miasto z obowiązku remontu zrujnowanych budynków.


Wykup mieszkań spowoduje również automatyczne obniżenie czynszów, co z kolei przysłuży się do zapewnienia stabilnej sytuacji finansowej całych rodzin, a w tym godnej starości osób, które z emerytury nie byłyby w stanie udźwignąć tak wysokich opłat czynszowych. Mieszkańcami naszego osiedla są również osoby niepełnosprawne, które już teraz cierpią na skutek podwyżek czynszu.


Jednocześnie chcemy zwrócić uwagę, iż większość mieszkańców naszego osiedla zamieszkuje tu od momentu oddania go do użytku, czyli od 15 lat. Nasze historie są różne, ale wspólnym mianownikiem jest fakt, iż jesteśmy Warszawiakami, którzy od lat starają się zapewnić bezpieczeństwo swoim rodzinom. Chcieliśmy poprawić swoją rodzinną sytuację, ale niestety nie mieliśmy tyle szczęścia, co inni mieszkańcy tego miasta, którzy dostali w przydziałach mieszkania z możliwością wykupu.


Jak powszechnie wiadomo kompleks budynków, w których mieszkamy został oddany do użytku przez Gminę Warszawa Centrum w 1999 roku z szeregiem wad konstrukcyjnych, które w chwili obecnej wymagają nakładu 10 milionów złotych na usunięcie tylko najbardziej pilnych usterek.


Jednocześnie otrzymaliśmy informacje, że kwota ta przekracza aktualne możliwości budżetu dzielnicy. Konsekwencje tych wad są dla mieszkańców bardzo dokuczliwe i znacząco obniżają standard lokali i części wspólnych (zalewane wodą mieszkania, klatki schodowe, garaże i piwnice, przemarzające, zagrzybione ściany, odpadające tynki zewnętrzne i wewnętrzne itp). Przyzna Pan, Panie Burmistrzu, że taki stan techniczny nie jest adekwatny do bardzo wysokich stawek czynszu, jakie muszą płacić lokatorzy.


W związku z powyższym zwracamy się do Pana Burmistrza o poparcie naszych starań w dwóch podstawowych kwestiach:


1. Obniżenie stawki czynszu dopóki budynek nie zostanie przywrócony do należytego stanu technicznego lub do momentu umożliwienia wykupu mieszkań.


2. Umożliwienie wykupu lokali, dzięki czemu:

a. będziemy mogli odzyskać podmiotowość, czyli sami zapobiegać niegospodarności i mieć wpływ na to, jak budynek jest eksploatowany i co się dzieje z naszymi pieniędzmi,

b. będziemy płacić stawki czynszu adekwatne do wartości i stanu technicznego lokali.


Jesteśmy przekonani, że w niedługim czasie uda się rozwiązać nasze, tak palące sprawy. Mamy nadzieję, że nie będziemy musieli opuszczać naszych rodzinnych domów ze względu na eksmisje czy też przymusowe zamiany lokali spowodowane naniesieniem zbyt wysokich opłat czynszowych. Domów, w których wychowały się nasze dzieci i w których mamy nadzieje wychowają się również nasze wnuki.

 =============
Przywołał: M.Z. 

wtorek, 4 listopada 2014

MAJĄ O CO WOJOWAĆ?



W dwóch poprzednich przedrukach wskazywany jest między innymi obszar, na którym urzędnicy miejscy bogacą się w sposób gwałtowny, odbierający jasność myślenia o współmieszkańcach, warszawiakach. O nas. Ktoś, kto ma w zwyczaju żyć na określonym poziomie finansowym nie będzie łatwo chciał z niego zrezygnować. Autorzy tych tekstów skupili się jednak na tym ile MY PŁACIMY. 

A ile ONI BIORĄ? No cóż, spójrzcie proszę niżej. Kolorowy zawrót głowy… Dla jasności: oryginał tekstu  znajduje się tutaj http://www.se.pl/wydarzenia/warszawawarszawa-skarbnik-miasta-miroslaw-czekaj-zarobil-blisko-3-mln-zl_424328.html

==============================================
Warszawa: SKARBNIK miasta Mirosław Czekaj zarobił blisko 3 mln zł!
Ten pracownik Ratusza na pewno nie może narzekać na słabe wynagrodzenie. Podczas ośmioletniej pracy skarbnik miasta Mirosław Czekaj (51 l.) zarobił blisko 3 mln zł. To aż o milion złotych więcej niż prezydent Hanna Gronkiewicz-Waltz (62 l.)!

Agencja foto: Se.pl/AKPA 

Mirosław Czekaj jest chyba najlepiej wynagradzanym warszawskim urzędnikiem. W 2007 roku zarobił 342 tys. złotych, w ubiegłym - 479 tys. zł, choć nie z samego Ratusza. Za pracę skarbnika dostawał średnio ponad 280 tys. zł rocznie. Najlepszy pod tym względem był dla niego rok 2008 - wówczas z pensji i nagród przyznawanych przez prezydenta Warszawy zebrał 348 tys zł. Do tego, od 2011 roku pracował też jakby "na drugim etacie" w PKO BP - za 144 tys. zł rocznie. Dorabiał też w Narodowym Funduszu Ochrony Środowiska i radzie nadzorczej miejskiej spółki MPT. W sumie najwięcej z tych kilku źródeł zgarnął w 2011 roku - ponad 517 tys. zł. Wartość jego majątku (wspólnego z żoną) wzrosła przez te lata o około 300 tys. zł. W 2007 roku skarbnik miał na koncie niecałe 10 tys. zł, nieruchomości warte 700 tys. zł i trzyletniego volkswagena polo.

Włodzimierz Paszyński o około 100 tys. zł mniej
Teraz oprócz oszczędności - 17 tys. zł ma 31 tys. zł w papierach wartościowych, 825 tys. zł w nieruchomościach i drugie auto - kia sportage. Przez ten czas udało mu się również spłacić 60 tys. kredytu we frankach szwajcarskich. Do spłaty zostało mu jeszcze 165 tys. franków. 

Czekaj pod względem zarobków zostawia daleko w tyle wiceprezydentów Warszawy. Tylko dwóch - Jacek Wojciechowicz (51 l.) i Włodzimierz Paszyński (63 l.) - przetrwało w Ratuszu od początku rządów Hanny Gronkiewicz-Waltz. Wiceprezydent Jacek Wojciechowicz zarobił od 2007 roku blisko 2 mln zł, Włodzimierz Paszyński o około 100 tys. zł mniej. Obaj nie dorabiali jak to mają w zwyczaju samorządowcy w radach nadzorczych. Jacek Wojciechowicz bierze pensję tylko z miasta. Dopiero rok temu dorobił się mieszkania - podpisał umowę deweloperską na 124-metrowy apartament wart 720 tys. złotych.
-------------------
Przywołał: M.Z.

sobota, 1 listopada 2014

"My jesteśmy tanie dranie, dranie tanie niesłychanie..." WAŻNE! Przedruk!



Szanowni Państwo! Ostatni przedrukowany tekst (tutaj: http://mcastillon.blogspot.com/2014/10/warszawiak-na-swoim-wazny-przedruk.html) podaje kilka miażdżących danych. Mimo świątecznego dnia spotkałem się dzisiaj z pytaniem skąd ja to wszystko biorę i dlaczego przedstawiam takie, a nie inne fakty. I na jakich źródłach opieram wszystkie te informacje.  Proszę bardzo, oryginał poniższego tekstu znajduje się w tym miejscu: http://koszykowa10.pl/?p=321 
Powinienem powiedzieć, że dedykuję go wszystkim arogantom administracyjnym z jakimi się spotkałem i być może jeszcze nie raz spotkam. Powinno być im wstyd - choć nie sądzę, by się poddali temu uczuciu... Przeczytajcie proszę kolejny przedruk, szczególną uwagę zwracając na fakt, że lokatorzy naszego domu podlegają dodatkowej opresji, w maju tego roku płacili nie 7,32 zł za metr kwadratowy, ale 12,08 zł. Dzisiaj już 12.20 zł. Zróbcie głęboki wdech i zechcijcie uświadomić sobie w jakim stopniu robieni jesteście w konia, jak się z nas drze skórę i w jak chamski sposób to czyni. Opisywałem na swojej stronie różne wyczyny tego czy owego i mógł ktoś pomyśleć, że oto zajmuję się wyłącznie prowadzeniem małych prywatnych wojenek. OTÓŻ NIE, SZANOWNI!! Co będę zresztą gadał - zapoznajcie się z niżej podanymi informacjami, być może skala draństwa i rabunku wobec was dokonywanych wyświetli wam się na większym ekranie...
                 Fotka przedstawia budynek ZGN Mokotów, tekst posługuje się danymi zebranymi z innej dzielnicy. Co piszę na wypadek gdyby kto chciał mnie wlec przed sąd lub zakuwać w dyby...
===========================

 Po co nam ZGN-y?

Dodano: 13 maja, 2014 przez admin

Miasto Stołeczne Warszawa, ustami radnych PO, twierdzi , że dopłaca 1 zł dziennie do każdego lokatora komunalnego. Na Pradze Południe daje to sumę 180 000 zł dziennie, czyli ok. 65 mln zł rocznie, natomiast w skali całego miasta to już ok. 700 mln zł rocznie.
A jak jest naprawdę?

Na Pradze Południe  zasób mieszkaniowy miasta wynosi 542 tys. m2  z czego  Zakład Gospodarowania Nieruchomościami (ZGN) zarządza  274 tys. m2 (tj. 50,55% ), pozostałe 268 tys. m2  jest w zarządzie innym, czyli wspólnot mieszkaniowych.

Średni koszt zarządzanie  metrem mieszkania przez Wspólnoty Mieszkaniowe wynosi 5, 39zł, natomiast  ZGN  zarządzają  jednym metrem kwadratowym takiego samego mieszkania za  11,52 zł, czyli przeszło dwa razy drożej.

Porównajmy koszty zarządzania oraz wydatki remontowo – eksploatacyjne Wspólnot i ZGN.
Na Pradze Południe Wspólnoty na zarządzanie wydają 17 mln zł, ZGN – 37 mln zł.
Znamienne jest, że wydatki remontowe wspólnot i ZGN są na podobnym poziomie i wynoszą ok. 7 mln.
Różnica kosztów zarządzania ZGN i wspólnot wynosi więc ok. 20 mln, można za to zbudować ok. 100 mieszkań.

Należy jednocześnie  podkreślić, że najemcy mieszkań komunalnych płacą 7,32 zł/m2 czyli ok. 2 zł/m2  więcej niż przeciętny właściciel mieszkania. Rocznie wynosi ok. 1000 zł więcej, owe dwa złote trafia do kasy ZGN co daje rocznie ok. 12 mln zł.

Ekstrapolując te wyniki na Warszawę (ok. 4 000 000 m2  mieszkań komunalnych) okazuje się, że roczne wydatki Miasta na zarządzanie są wyższe o 140 mln zł od takiej samej działalności wspólnot mieszkaniowych. Oznacza to nie mniej nie więcej iż komunalni mieszkańcy dopłacają do tego „interesu” ponad 90 mln zł rocznie.

Pytanie: Kto to tu do kogo dopłaca? Warszawiacy do mieszkań komunalnych, czy lokatorzy komunalni dokładają do zarządzania zasobami mieszkalnymi przez miasto.

Manipulowanie liczbami prowadzi  do skłócania ze sobą różnych grup społecznych. Czy jest to celowa polityka władz, czy też kompletna indolencja? Czy – „dopłacamy do komunalnych – więc nie mamy na inne cele”.  Czy tak naprawdę wszyscy dopłacamy do nieudolnego zarządzania, wysokich zarobków urzędniczych i przerostów zatrudnienia.

Sprawdźmy…
ZGN na Pradze-Południe zatrudnia ok. 280 osób z tego na etatach urzędniczych 210. Co daje jednego urzędnika na ok. 1200 m2 /40 mieszkań /przeważnie oznacza to poniżej jednego budynku.
Przeciętnie w firmach zarządzających jeden administrator zarządza 25 000 m2,/500 mieszkań/10 budynków. Łatwo policzyć, że  zasobem komunalnym powinno zarządzać ok. 10 osób do tego załóżmy 15 księgowych i dodajmy do tego 15-20 osób dodatkowo, ponieważ ZGN ma nieco więcej zadań. Wynika z tego, że zatrudnienie w ZGN-ach jest 4-5 krotnie większe.

Wspólnoty mają utworzony fundusz remontowy i muszą te pieniądze przeznaczyć na remonty, ZGN takiego przymusu nie ma, skutki widać  - nieremontowane budynki idą do rozbiórki lub latami straszą mieszkańców miasta.

Zwróćmy również uwagę że ZGN z definicji nie remontuje budynków z tzw. roszczeniami dekretowymi, a więc ma więcej wolnych środków. Dodatkowe dochody miasta tylko na Pradze Południe z wynajmu lokali użytkowych, reklam, garaży wynoszą ok. 17 mln. zł.

Opracowano na podstawie sprawozdania finansowego ZGN Praga-Południe za rok 2012.
Centrum Komunikacji Społecznej „Koszykowa 10″.

Przywołał: M.Z.

piątek, 31 października 2014

Warszawiak na swoim - WAŻNY PRZEDRUK!



Szanowni! W dyskusji pod ostatnim wpisem (Incydencik maleńki taki) powołuję się w jednym z komentarzy na tekst, jaki ukazał się w wielu miejscach za sprawą Stowarzyszenia „Warszawiak na swoim”. Aby nie być gołosłownym dzisiaj przedrukowuję całość. Zdjęcie oryginału zastąpione zdjęciem naszego domu. Oto ten tekst w całości, wyróżnienia opisane:

Sprzedaż mieszkań komunalnych. Temat ważny społecznie

  Sprzedawać lokale komunalne, czy ich nie sprzedawać ? Materiał od stowarzyszenia „Warszawiak na Swoim”. Oryginał także tutaj: http://telegraf24.waw.pl/sprzedaz-mieszkan-komunalnych-temat-wazny-spolecznie/
 
Polityka mieszkaniowa w Warszawie stanowi jeden z najbardziej napiętych problemów społecznych

 
Musimy zrozumieć, polityka mieszkaniowa miasta służy tylko urzędnikom i nie ma nic wspólnego z mieszkańcami. Dwie kadencje z apanażami rzędu 300-400 tys. rocznie starczą, żeby nie martwić emeryturami,  zusami, filarami, OFE itp. itd. Duże pieniądze są po prostu marnowane - zamiast iść na poprawę sytuacji mieszkaniowej Stolicy.

 
W latach 2008-2012 miasto Warszawa sprzedawało na podstawie uchwały z roku 2004 ponad 2000 mieszkań rocznie uzyskując ok. 70 mln. złotych. W 2013 roku zaczęła obowiązywać uchwała XXIX/615/2011 znacznie ograniczająca bonifikatę. Plany miasta na 2013 przewidywały sprzedaż 684 mieszkań Faktycznie złożono 40 wniosków o wykup, a sprzedano 18 mieszkań  uzyskując z tego tytułu 1 730 800 zł, czyli generalnie zainteresowanie zakupem zmniejszyło się ponad trzydziestokrotnie. Można stwierdzić, że sprzedaż praktycznie ustała.


Miasto posiada ok. 90 000 mieszkań w swoim zasobie, częścią zarządzają wspólnoty a częścią miasto, przy czym miasto zarządza ponad dwukrotnie drożej. Można szacować, że miasto wydaje rocznie ok. 140 mln. więcej niż wspólnoty przekłada się to rocznie na 700 nowych mieszkań. Z tego punktu widzenia w interesie mieszkańców miasto powinno albo pozbyć się mieszkań albo zmienić sposób zarządzania. Należy podkreślić, że wiele budynków zarządzanych przez ZGN jest kompletnie nie remontowanych i popada w ruinę jest to 291 (14%) budynków w stanie awaryjnym (zakwalifikowane do rozbiórki) natomiast w zarządzie wspólnot są to 3 budynki (0,03%). W interesie urzędników miejskich jest oczywiście zarządzanie zasobem miejskim, mają nieźle płatne zajęcie i chyba niewiele do roboty, jako że w stosunku do prywatnych zarządców zatrudnienie jest cztero lub pięciokrotnie większe. Koszt zarządzania metrem kwadratowym jest ponad dwukrotnie wyższy niż przez wspólnoty mieszkaniowe. (wyróżnienie m.z.)


Potrzeby miasta wynoszą ok. 2000 mieszkań na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób oczekujących na przydział. Również potrzeba 2700 mieszkań z wyroków eksmisyjnych. Jest to liczba w przybliżeniu równa liczbie pustostanów w Warszawie.


Sprzedaż mieszkań jest niewątpliwie znaczną pomocą dla lokatorów, co budzi sprzeciw wśród osób, które nabyły mieszkania na wolnym rynku często z pomocą wieloletnich kredytów i które uważają za słuszne wstrzymanie sprzedaży. Trzeba jasno powiedzieć, że lokatorzy komunalni często zajmują mieszkania od dziesięcioleci lub od pokoleń, często krewni odbudowywali je po wojnie i inwestowali w nie niemałe fundusze, teraz miasto chce je przejąć (lub JUŻ PRZEJĘŁO - jak to ma miejsce w wypadku naszych lokali - dopisek m.z.). Obecnie lokatorzy płacą ok. 1000 zł rocznie więcej niż właściciele, co przekłada się na 80 mln w skali miasta - a miasto cały czas twierdzi, że dopłaca do tych mieszkań.  Wiele osób miało książeczki mieszkaniowe, które jak wiadomo nie zostały zrewaloryzowane. Renciści i emeryci zyskaliby  możliwość zastosowania tzw. odwróconej hipoteki.


Często też rodziny „przedwojennych” warszawiaków pozbawione zostały swoich mieszkań. Zostały one przejęte przez kwaterunek.


Miasto uchwalając uchwałę odmówiło sprzedaży osobom pobierającym np. zasiłki mieszkaniowe mimo, że dostają je także właściciele mieszkań, Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył uchwałę , WSA uznał skargę i mimo to Zarządy Dzielnic dalej odmawiają wykupu tak jakby wyrok był bez znaczenia. Stolica państwa od 10 lat unijnego uchwala przepisy sprzeczne z Europejską Karta Praw Człowieka nie mówiąc już o naszej Konstytucji, nikt nie widzi w tym niż niestosownego i nazywa się to racjonalna gospodarka mieszkaniowa.  Część lokatorów, którym odmówiono z tego tytułu wykupu zaskarżyła już wyroki do Strasburga.


Polityka Ratusza to „divide et impera” (wicie rozumiecie) moglibyśmy więcej robić, ale musimy dopłacać do komunalnych i nie ma pieniędzy. Komunalni podnajmują mieszkania, bo mają inne (ok. 1% ) albo mają niebotyczne zarobki jak prezesi spółek giełdowych, albo to menele nie płacący czynszu, Głupi lud to kupi. Skłócanie mieszkańców przynosi rezultaty wystarczy wejść na jakieś forum mieszkaniowe szczególnie w GW.  Jeśli wiceprezydent miasta wykupuje komunalne to oczywiście mu się należy. Żeby zacytować klasyka „Musimy podzielić Polskę na tak wiele różnych grup etnicznych, na wiele części i podzielonych grup jak to jest tylko możliwe”.


Musimy zrozumieć, polityka mieszkaniowa miasta służy tylko urzędnikom i nie ma nic wspólnego z mieszkańcami. Dwie kadencje z apanażami rzędu 300-400 tys. rocznie starczą, żeby nie martwić emeryturami,  zusami, filarami, OFE itp. itd.. Duże pieniądze są po prostu marnowane zamiast iść na poprawę sytuacji mieszkaniowej Stolicy.


(Warszawiak na swoim)
 ======
Przywołał: M.Z.
Fot. M.Z.

czwartek, 30 października 2014

INCYDENCIK TAKI MALEŃKI...



Rzecz istotnie incydentalna, znów dotyczy domu, w którym mieszkam. Opisuje zdarzenie, które miało miejsce z udziałem faceta dobrze mi (niestety!) znanego, wchodziłem z nim już w zwarcie kilka razy. I NIGDY ZE SWOJEJ INICJATYWY! Powinienem to jako skargę przesłać do kierowników Smoka Milusia – ale od kiedy otrzymałem odpowiedź od władz dzielnicowych na ostatnie swoje pismo skarżące (nie do nich zresztą skierowane) doszedłem do wniosku, który przenośnie należy opisać tak, że na członków ekipy Ali Baby nie ma sensu skarżyć się do ich szefa. Publikuję przeto rzecz na swojej stronie, jak wiem czytanej i przez administratorów. W formie, w jakiej wysłał bym pismo – gdybym był przekonany o słuszności tej drogi. Dzisiaj będzie już wprost: z imionami i nazwiskami. Bo oto, drogi adwersarzu, przyszywasz mi na siłę rzeczy, za które będziesz zapewne chciał mnie później oskarżać. NIEDOCZEKANIE!



„…Proszę Państwa!



Ponieważ dzisiaj, 30 października 2014 r. miałem nieprzyjemność spotkania z waszym pracownikiem, inspektorem budowlanym Zenonem Murawskim - składam oficjalną skargę na działania tego pana, sposób jego odnoszenia się do lokatora, tu siebie mam na myśli, sposób prowadzenia rozmów o charakterze „dochodzeniowym”. Poniżej powody skargi:



30.10.2014 około godziny 8.00 zawiadamia mnie pani z ochrony, nowa, nieznana mi bliżej osoba, że oto „jakiś pan z administracji żąda wydania klucza od pomieszczenia technicznego w podziemnym garażu”. Informuję ochroniarkę, że nie mogę wydać czegoś, czego nie posiadam. Ale że za 10 minut zejdę do pomieszczenia ochroniarzy i spróbuję sprawę wyjaśnić osobiście.



Po 10 minutach jestem na dole. W tym momencie ze schodów poziomu zerowego schodzi zażywny jegomość, sam Zenon Murawski, znany mi oczywiście ze swojej poprzedniej działalności i generowania licznych konfliktów. Poświęciłem mu ongiś jeden z wpisów na swojej stronie internetowej (marzec 2014) – czym jak sądzę zaskarbiłem sobie „dozgonną wdzięczność”. I zaczyna od razu: „Proszę wydać klucz od pomieszczenia technicznego!” Ja: „Niczego panu nie wydam, nie mam żadnego klucza do żadnego pomieszczenia, proszę w razie potrzeby zasięgnąć informacji na ten temat na przykład u dozorcy. A tak przy okazji – jaki jest powód, że kieruje pan nową ochroniarkę, osobę niezorientowaną, właśnie do mnie?” Z. Murawski bez wahania: „Ochroniarz poszedł tam, gdzie wie…”. Ochroniarka: „Co wie? Panie, to przecież pan kazał mi iść pod dziesiątkę!” Z. Murawski ogólnie, w powietrze, udając, że nie słyszy ostatniego zdania: „Tu, na tej tablicy były trzy klucze, teraz nie ma żadnego. Jak się nie znajdzie wywalę drzwi!”. Ja: „A wywalaj pan sobie co chcesz, pański problem, ja panu oświadczam, że mam już dość mianowania mnie winnym w sytuacji każdego zamętu, z którym pan sobie nie potrafi poradzić!”. Z. Murawski do ochroniarki: „Ja pani kazałem iść pod dziesiątkę?”. Ochroniarka: „A skąd wzięłabym ten pomysł? Ja nie znam tego gościa, nic nie wiem o jego kluczach…” Z. Murawski: „Pani zmyśla…” Ja:” Panie Murawski, widzę, że wchodzi pan w skórę inspektora dochodzeniowego, co gorsza pan chcesz nie zarchiwizować, ale wymusić jakieś zeznania, mam tego dość, wyjaśniaj pan sobie swoje sprawy z kim pan chcesz, ode mnie proszę się odwalić!”



Czy orientuję się w niektórych sprawach tego domu? Tak – o ile ktoś chce ze mną rozmawiać. O ile ktoś chce mi opowiedzieć swój problem. Czy mam klucze od wszystkiego? Nie mam. Jak Państwu wiadomo byłem kiedyś reprezentantem lokatorów, działałem dla ich dobra, skutecznie – niektórzy ufają mi do dzisiaj. Wiem również, że naszym administratorom te działania co najmniej się nie spodobały. A jednak nadal obiecuję każdemu mojemu normalnemu rozmówcy zachowanie poufności – i zawsze ją zachowuję. Nie ma żadnego powodu bym dzielił się tą wiedzą z kimkolwiek – zwłaszcza gdy arogancko domaga się jej osobnik obdarzony tak wielkim „talentem”, jak wasz inspektor budowlany. Moim zdaniem ktoś, kogo powinniście trzymać z dala od ludzi – bo napompowany niepojętym poczuciem władzy absolutnej nad rzeczami i ludźmi po prostu nie potrafi kontaktować się z otoczeniem. Powiem tak: widzi co mu się zdaje. I nie widzi tego, co JEST. Opisałem swojego czasu sposób, w jaki podjeżdżał „po pańsku” pod nasz dom, zresztą blokując wjazd do garażu na poziomie zero. Domyślam się, że opisanemu „panu i władcy” bardzo się to nie spodobało, podobno komuś musiał się tłumaczyć. Mam to w nosie.



Wnoszę zatem o zwrócenie uwagi Zenonowi Murawskiemu. Ja, niżej podpisany nie szukam zwady z tym panem. On ze mną tak. Nie przyjmuję do wiadomości, że ma nade mną jakąkolwiek władzę, że może powodować określone zachowania ochroniarzy wobec mojej osoby, wkręcać mnie w swoje chore wyobrażenia i domagać się rzeczy, których posiadania przeze mnie nie jest w stanie dowieść. Chce wywalać jakieś drzwi – niechaj wywala. Mam nadzieję, że pokryje koszty zamętu i późniejszej demolki. Z WŁASNEJ KIESZENI – NIE MOJEJ!



Marek Zarębski



(30.10.2014 r.)…”



M.Z.

ARCYWAŻNE!!!



Dzisiaj przedruk tekstu po prostu doskonałego. Poczułem się upoważniony do czynności powielenia niżej przedstawionych treści – ponieważ Autor w swojej pracy, patrz ostatni akapit, wyraża na to zgodę. Oryginał znajduje się tutaj: http://www.ekspedyt.org/czarnalimuzyna/2014/10/30/30477_tajemnica-hodowli-lemingow-jak-zrozumiec-i-wyleczyc-leminga.html
-------------------------------------------------------

Autor:
30 października 2014

Od długiego już czasu tzw. użyteczni idioci, czyli słynne lemingi jawią się jako plaga, z którą nie radzą sobie zupełnie nie tylko „spin felczerzy” prawicy, ale nawet nieźle wykształceni i trzeźwo myślący ludzie sumienia.
Wiedza o programowaniu ludzkiego umysłu nie jest wiedzą tajemną, jednak wciąż przegrywa z potocznym postrzeganiem zjawiska. Brakuje również praktycznej umiejętności stosowania antidotum, które jest dostępne tylko w nielicznych placówkach (portalach).
Jak głosi potoczna wiedza, słynny leming jest gatunkiem utuczonym za pomocą medialnej papki. Jest to oczywiście prawda, lecz tym, co pomoże nam zrozumieć mechanizm zaprogramowania umysłu leminga oraz sposób jego odprogramowania – oczyszczenia umysłu, jest:

Teoria markera somatycznego 

Programowanie neurolingwistyczne

Odruch Michnika-Palikota 

Szczepionki, czyli antynarracja

„Słowa  mają  w  komunizmie  znaczenie  odwrotne  albo  nie  mają  żadnego”.  Józef Mackiewicz.
Język jest kluczem do zrozumienia manipulacji, jakiej jest poddawane codziennie społeczeństwo polskie. Dlaczego język ? Jest on bowiem nie tylko narzędziem komunikacji, służy także do WARTOŚCIOWANIA, czyli do wyrażenia opinii o rzeczywistości.

Lewica chcąc wpłynąć na myślenie poprzez zmianę języka oraz zmianę jego „niepoprawnej”, spontanicznej wersji, dokonuje semantycznych manipulacji, redefiniuje pojęcia, wprowadza neologizmy, stosuje cenzurę „politycznej poprawności”. Głównym celem jest zakaz nazywania rzeczy po imieniu, w sposób adekwatny do danego zjawiska bądź osoby.
Przeciętny Polak, bezustannie poniżany i atakowany za polskość oraz za przejawy normalnego zachowania, ma kłopot, aby znaleźć punkt oparcia do obrony. Brak wiedzy, w tym podstawowej wiedzy historycznej i wykształconej umiejętności opisywania i nazywania po imieniu rzeczy i zjawisk oraz ich wartościowania czyni go bezbronnym.

Rozległe pustostany polskiej duszy i mentalności przewiane wiatrem historii zawłaszczyli animatorzy popkultury i zawodowi manipulatorzy, wstrzykujący na co dzień olbrzymią dawkę toksyn w krwioobieg zbiorowego umysłu.
Zgodnie z teorią markera somatycznego, tym co wpływa na myślenie i podejmowanie wyborów u przysłowiowego użytecznego idioty są emocje wygenerowane i podsycane codziennym zmanipulowanym przekazem.

Jak powstaje i jak „myśli” leming ?
 Lemingi działają nieświadomie w oparciu o tzw. odruch Michnika-Palikota. Sam mechanizm jest łudząco podobny do odruchu Pawłowa. Polega na irracjonalnej reakcji na słowa klucze, pojawiające się medialnej narracji lub w potocznym, codziennym, zainfekowanym, bełkotliwym nurcie.

Marker somatyczny
Eksperymenty psychologiczne wykazały prymat afektu nad poznaniem. Według  hipotezy markera somatycznego pojawiające się silne emocje i reakcje fizjologiczne stanowią pierwotny składnik rozumowania i są niezbędne przy podejmowaniu decyzji. Markery,dostarczając umysłowi podpowiedzi w postaci stanów emocjonalno-somatycznych, działają często poza sferą świadomą. Emocje pozytywne lub negatywne mają wpływ na przetwarzanie informacji i podejmowanie decyzji.

Programowanie neurolingwistyczne (NLP) – polega na planowym stosowaniu technik komunikacji oraz metod pracy z wyobrażeniami, nastawionych na tworzenie i modyfikowanie wzorców postrzegania i myślenia u ludzi.

Podstawową techniką NLP używaną w propagandzie jest tzw. kotwiczenie – stwarzanie odruchowych emocjonalnych powiązań przyczynowo-skutkowych z bodźcem. Bodźcem może być komentarz związany z obrazem i dźwiękiem.
Mechanizm działa na zasadzie stworzeniu asocjacji podprogowych pomiędzy obiektem a sztucznie zbudowanym negatywnym lub pozytywnym kontekstem /obiektem są osoby, zjawiska, problem, idea/. Bardzo prosta, lecz skuteczna manipulacja zgodna z propagandą wzorca. W praktyce 1000 razy powtórzone goebbelsowskie kłamstwo powoduje przerwanie naturalnych i powstanie w ich miejscu sztucznych – nieprawdziwych skojarzeń  pomiędzy pojęciem, słowem a desygnatem. I odwrotnie: dane słowo – może to być nazwisko polskiego polityka – wywołuje „odruch Michnika-Palikota” polegający na rezonansie – przypomnieniu emocjonalnego kontekstu i obfitym wydzielaniu się jadu nienawiści.

Zgodnie z tym „algorytmem” medialna narracja – język propagandy przenika do języka potocznego, stając się językiem wtórnych politycznych analfabetów – mentalnych meneli spod budki z wiadomą gazetą, którzy reagują agresją na bodziec /słowa klucze/.

Na początku wystarczy 1000 razy zainfekować nazwę partii, nazwisko polityka, ideę negatywnym kontekstem, by po jakimś czasie  tylko doklejać dowolne kłamstwo lub bzdurę.

Mechanizm działa także w odwrotnym przypadku – zamiast „medialnego błota” toksyna jest szczelnie oblepiona pozytywnym kontekstem. Utrwalenie następuje w formie stereotypów, zabobonów i mitów, które dodatkowo pełnią funkcję definiującą dozwolony obszar myślenia i działania.

Fałszyści, nazwijmy ich litościwie (od języka, którym się posługują) –”polscy”, korzystają bardzo chętnie z osiągnięć swoich poprzedników, począwszy od Goebbelsa, a skończywszy na… żydowskiej hasbarze.
Zasady tej ostatniej są następujące:

1. name calling – próba trwałego przypisania jakiejś osobie lub idei pozytywnego lub negatywnego symbolu czy atrybutu. Polega na wielokrotnym, codziennym powtarzaniu dokładnie tych samych słów (np. przymiotników) w odniesieniu do konkretnych celów – osób lub partii politycznych.

2. glittering generalaty („lśniący ogólnik”) – polega na trwałym łączeniu opisu działań rządu, polityków danej opcji z pojęciami cenionymi przez audytorium (np. „wolność”, „sukces” „demokracja” itd.).

Ktoś, kto panuje na emocjami, kontroluje i modeluje codzienny odbiór rzeczywistości poprzez fałszystowską narrację, ten bez trudu może kształtować myśli i poglądy społeczeństwa jak plastelinę.

ANTIDOTUM, szczepionki semantyczne, antynarracja
Oderwanie sensu i prawdziwego znaczenia od pojęć i przypisanie im znaczeń odwrotnych, jest metodą służącą do niszczenia kultury i człowieka stosowaną przez komunistów kulturowych w Europie i na Świecie.
Nie jesteśmy bezbronni. Skuteczna obrona polega na nieużywaniu (powtarzaniu, powielaniu) zainfekowanych zwrotów propagandowych oraz stosowaniu własnych szczepionek. Kuracja się powiedzie, jeżeli będziemy robić to systematycznie. Systematycznie oznacza codziennie.

Nie należy w dyskursie publicznym używać wymyślonych lub zredefiniowanych pojęć – słów kluczy wywołujących u leminga opisane odruchy lub słów, których zaprogramowana asocjacja została skierowana na fałszywy desygnat lub fałszywy kontekst.

Doskonałym przykładem spontanicznej antynarracji w czasach pierwszej komuny (1944–1989) było dowcipne przekręcenie nazwy ówczesnej Rosji komunistycznej – zamiast zbitki „Związek Radziecki” Polacy mówili „Związek Zdradziecki”. Oddawało to w doskonały sposób sens i prawdę. Podobnie powinno być dzisiaj.

Dozujmy werbalną dawkę lemingowi w formie szczepionki o obniżonej toksyczności. Jeżeli chcemy użyć danego pojęcia, to jedynie w prawidłowym kontekście lub z domieszką innych słów, które obniżą zjadliwość skażonego nośnika. Na przykład zamiast:
„Orientacja homoseksualna” – „dezorientacja homoseksualna”
„Unia europejska” – „Unia posteuropejska”

Obydwa dodane słowa odkrywają sens zjawiska. Myślę, że nie muszę tego tłumaczyć.

Przykładem analogicznego rozbicia lewackiego „memu” „Rydzyk” może być np. pytanie: „czy Rydzyk jest gorszy od muchomora”? Rzadko ktoś odpowiada twierdząco.

Powinniśmy robić to przy każdej okazji, gdy w rozmowie, w której uczestniczymy, używane są lewicowe pojęcia lub propagandowe słowa klucze. Pamiętajmy, propaganda lewicowa używa tych zbitek od wielu lat, każdego dnia tysiące razy. Dlatego apeluję także do dziennikarzy, aby nie używali lewicowego, zatrutego języka.

Można zrobić to także w formie żartu, przekierowującego uwagę na wymyślony, nawet surrealistyczny kontekst, rozbijający propagandowy patos.
Nie należy również używać słowa „gej”, który został zaszczepiony do języka w celu dodania pozytywnego atrybutu „wesołkowatości”. Zamiast obraźliwego słowa „pedał”, wystarczy homoseksualista lub pederasta, sodomita.

Inne propozycje:
„Edukacja seksualna” – nigdy nie powinniśmy używać tej zbitki, zamiast niej możemy zgodnie z prawdą przywrócić do użytku stare słowo „molestacja” seksualna /nieletnich/.

„polityczna poprawność” – wbrew pozorom bardzo toksyczna zbitka z uwagi na znaczenie słowa „poprawność”, które sugeruje odwołanie się do czegoś poprawnego /kanonu norm/. Proponuję „polityczna głupkowatość” z uwagi na absurd i głupkowatość tego „kanonu”.

Polacy są narodem na tyle dowcipnym, że na pewno wymyślą całą masę antynarracyjnych zwrotów, tak jak to robią na zasadzie graficznej i werbalnej kreacji „demotywatorów” oraz tzw. „internetowych memów”
Powinniśmy również wymóc na swoich politycznych idolach, aby pod żadnym pozorem, nie używali zwrotów zaczerpniętych z gadziego języka !!! Duża część polityków „prawicowych” jest niestety ignorantami, a dodatkowo przejawiającymi cechy pysznych i zadufanych w sobie bufonów. Nie zwalnia nas to z odpowiedzialności za publiczny dyskurs, który powinniśmy oczyścić z toksyn.

Jeżeli zgadzacie się z opisem zjawiska i proponowanego antidotum, to proszę, rozpowszechnijcie tę notkę. Niech będzie to początek naszej odpowiedzi na kłamstwo. Zakazali nam noszenia broni, używać słów nam nie zakażą. Zamiast biadolić, rozpocznijmy antynarrację.
 Przywołał: M.Z.


środa, 29 października 2014

OSTRA JAZDA 2



W grudniu 2011 napisałem felieton „Ostra jazda”. Kto chce może sprawdzić. Nie przedrukowuję dzisiaj w całości, nie ma sensu, chcę jednak wrócić do pewnych wątków. Bo mają znaczenie w ostatnim dialogu, jaki z członkami sekty niejakiego Muftiego z Polaków.eu zmuszony jestem w komentarzach prowadzić. Oto bowiem donoszą oni urbi et orbi, że działam jako rozbijacz stronnictwa polskiego. To jest oczywista bzdura! Przede wszystkim dlatego, że ci ludzie żadnym stronnictwem polskim nie są i nigdy nie byli. Przeciwnie: to są manipulatorzy, lewacy, schopenhauerowcy wszelkich dyskusji i generalnie środowisko anty-polskie. Ich zadaniem jest mentalnie Polaków rozbić – przy zachowaniu pozorów organizacyjnej jedności.

Grudzień 2011: „…Podlegam ostatnio nieco dwoistym uczuciom: z jednej strony liczba wejść na bloga zdecydowanie wzrosła. Bardzo się z tego cieszę. Z drugiej komentarze, jakie otrzymuję stale eksploatują wątek czemu piszę co piszę. Połowie komentujących to się podoba – drugiej niestety nie. Dla pierwszych mam zatem dobrą wiadomość: niczego nie zamierzam zmieniać. Dla drugich pozostała wiadomość zła: jest tej samej treści, co pierwsza…”
 
Październik 2014: na pytanie czemu zająłem się tą sektą odpowiadam, że narobiła już dostatecznie dużo złego, że jest dla innych manipulantów określonym wzorem działania i że wreszcie trzeba „królowi” powiedzieć, iż jest nagi. A goła „królewska” dupa ani w  męskim, ani damskim wydaniu nie stanowi wdzięcznego obiektu obserwacji. Szef sekty po szkoleniach - jakie sprawozdawał u siebie niejednokrotnie - bez wątpienia doszedł do pewnej biegłości w manipulowaniu cudzymi możliwościami. Ot na przykład proponuje swemu oponentowi Zenkowi by ten natychmiast, bez najmniejszej zwłoki, przejął sterowanie częścią portalu, opłacił serwer i zajął się czynnościami, których nigdy przedtem nie wykonywał. Krótko: czynnościami redaktorskimi. Jest to oczywista granda podobna tej, w której pilot samolotu z Europy do Ameryki skłócony z jakiegoś powodu z pasażerami proponuje jednemu z nich, by zasiadł za sterami i bezpiecznie wylądował. „Przecież to takie proste…” Pewnie że proste. Dlaczego tylko przypomina stary dowcip, w którym gość z walizką pyta pod warszawskim Dworcem Centralnym przechodnia „Jak dostać się do Filharmonii”? „Ćwiczyć, cholera, ćwiczyć!” – pada skądinąd słuszna odpowiedź. Załóżmy, że oto ja, były zawodowiec tej branży Zenkowi pomogę, jednak go przećwiczę z dobrym skutkiem i uczeń wkrótce piękne solo na skrzypcach wykona. Dlaczego jednak miałby to robić w tej sali pełnej podejrzanych typów i typków, korwinistów i masonów? Przecież miałby jak w banku, że w połowie koncertu ktoś zacznie żreć chipsy i bekać popijając colą…

Idziemy zatem różnymi drogami, w różnych kierunkach – i nie płaczę z tego powodu. Komentuję co chcę komentować, rzeczywiście łapię się ostatnio na tym, iż zbyt często wymieniam tu nazwę głupstwa, które najwyraźniej na zlecenie niejaki Mufti założył przed laty. Po co?  Ano po to tylko chyba, by następnie miesiące całe wycierać sobie gębę polskością i Polakami, po to, by picuś-korwinista GPS mógł wmawiać ludziom co jest, a co nie jest polską tradycją – i po to, by destabilizować coś, co i tak od lat jest zdestabilizowane. Oj, zapomniał bym o masonie Schmidcie i jego przedziwnej skłonności do straszenia oponentów komunistycznym paragrafem 212 KK. Fartuszkowcy wszystkich krajów: łączcie się! Może to w niektórych wypadkach – patrz foto - wygląda nienajgorzej? A i dyskusja jak widać jakaś tam możliwa…

M.Z.