piątek, 29 kwietnia 2011

Finały, finały

Właściwie winna to być wyłącznie informacja: wyszedłem raz na zawsze, znaczy się ostatecznie z Nowego Ekranu, gdzie pisywałem pod nickiem Castillon. Ci, którzy mnie znają choćby tylko od jakiegoś czasu doskonale wiedzą, że był to nick na stałe przyspawany do mojego imienia i nazwiska, nigdy nie miałem innego i nie zamierzam tego zmieniać. Poszło o kogoś, kto najpierw podpisywał się jako Circ, później zmieniał nicki, zajmował się a to poszukiwaniem specjalistów od wyganiania diabłów, a to prowokacjami z dupą w tytule lub na zdjęciu obok - wszystko rzekomo w imię podnoszenie katolickiej świadomości narodu. A ja nie cierpię fanatyków, szahidek i reszty tej zbiorowości, dla której wiara jest usprawiedliwieniem każdej podłości i każdego świństwa. Niestety krakowska "dama" obrosła w wianuszek współwyznawców, apologetów i obrońców. Wolno im, to rzecz jasna. Jak i mnie wolno pogardzać nimi. Więc pogardzam. Poruszanie się jednak w tym bajorku przestało mnie bawić.

Co wprost oznacza, że będzie mnie więcej tutaj i na stronie http://Polacy.eu.org

Oczywiście bardzo zapraszam!

Marek Zarębski - CASTILLON

czwartek, 28 kwietnia 2011

Dlaczego samorządy zawodowe są szkodliwe?




Zacznę może od tego, że niżej opublikowałem tekst pt. „Masoneria dzisiaj?”


Wspomniałem tam o szkodliwych moim zdaniem działaniach niektórych samorządowych organizacji budowlanych. Problem polega jednak na tym, że obecnie WSZYSTKIE samorządy zawodowe uważam za szkodliwe dla obywateli Polski. Oto powody.

Akt I, sądowy

„…Warszawski sąd okręgowy odrzucił pozew zbiorowy złożony przez część poszkodowanych w katastrofie hali MTK w Katowicach w 2006 r. Pozew złożony przez grupę 16 osób - zdaniem sądu - w świetle ustawy nie był dopuszczalny. Sąd w żadnym razie nie wypowiedział się dzisiaj na temat zasadności roszczeń zgłaszanych przez członków grupy przeciwko Skarbowi Państwa i tego orzeczenia w żadnym razie w ten sposób odczytywać nie należy - zastrzegł sędzia Tomasz Wojciechowski.
Dodał jednak, że zgodnie z ustawą w postępowaniu grupowym nie można dochodzić roszczeń o ochronę dóbr osobistych, jak de facto - według sądu - było w przypadku tego pozwu…”

Tyle notatka prasowa, oczywiście we fragmentach. Czy mogę powiedzieć: czysta kazuistyka? Bo tak to właśnie moim zdaniem wygląda. Szesnaście wdów lub wdowców, może sierot, może inwalidów nie ma prawa występować w grupie. Trzeba ich oddzielić od siebie. Rozumiem, że opłaty winny być wniesione również osobno. Ktoś powiedział, że korporacja prawnicza stanęła na straży korporacji budowlanej. Myślę, że od strony prawnej to zły wniosek – dotknięty sędzia powie, że zastosował się jedynie do przepisu, który wiąże mu ręce. Od strony prawnej kazuistyki będzie miał rację. A od ludzkiej strony?



Akt II, konstytucyjny

W myśl art. 17 ust. 1 Konstytucji RP: „W drodze ustawy można tworzyć samorządy zawodowe, reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony…” W wypadku zawalonej śląskiej hali jej konstrukcję opracował ktoś, kto wykonywał zawód zaufania publicznego. Jego koledzy dopuścili rzecz do użytku, a przez następne lata nie wykryli w eksploatowanym obiekcie żadnych technicznych uchybień. Co prawda ponoć na ziemi znajdowano śruby wypadające ze stalowych belek – ale nikt na to nie zwrócił uwagi. Czy można zatem sformułować tezę, że zaufanie publiczne zostało zawiedzione? A interes publiczny oraz osobisty nie ochroniony? Nie znam precyzyjnie losów procesu, wiem, że taki jeszcze niedawno toczył się wobec projektanta hali i że reakcje obwinionego były co najmniej dramatyczne. Nic mi natomiast nie wiadomo na temat instytucji, która w myśl przywołanego wyżej artykułu Ustawy Zasadniczej (art. 17, ust.1) opiekowała się drogą zawodową. Czy ta instytucja, ten zawodowy samorząd wyraził żal za swe niedopatrzenia? Jaką zaproponował poszkodowanym satysfakcję?



Akt III – praktyczny

Wyciąg ze STATUTU … tu proszę nie dziwić się, że nie podaję nazwy tego stowarzyszenia pozarządowego, typ „organizacja samorządu gospodarczego” – wszystkie punkty przywołane w oryginale, istnieją realnie.

Celem działalności …… jest:

1. reprezentowanie, zgodnie z wolą swoich członków, ich interesów wobec organów państwowych i samorządów terytorialnych, oraz organizacji krajowych i zagranicznych,

2. ułatwianie działalności członków w sprawach technicznych, ekonomicznych, organizacyjnych i prawnych,

3. spełnianie funkcji usługowej, informacyjnej i doradczej na potrzeby członków ……. oraz instytucji i podmiotów gospodarczych,

4. podejmowanie współpracy z podmiotami gospodarczymi i organizacjami za granicą,

5. kształtowanie opinii o problemach projektowania, poprzez inicjowanie prac badawczych, popularyzowanie publikacji krajowych i zagranicznych oraz prowadzenie działalności wydawniczej i szkoleniowej,

6. podejmowanie działań na rzecz integrowania środowiska,

7. upowszechnianie zasad etyki zawodowej kadry inżynierskiej projektantów.

+ + + + + + + + + + +

No i pięknie: ale o co chodzi tak naprawdę? Czyż można czepiać się tych punktów – bije z nich troska o członków stowarzyszenia? Ano bije. Dlatego proponuje nieco oryginalną analizę powyższych treści. Proszę mianowicie nie obracać w rękach i umyśle tego co jest. Proszę raczej poszukać tego, czego NIE MA.

NIE MA ANI SŁOWA O POLSCE, o współobywatelach, o służbie narodowi.

Jest FERAJNA – i ona właśnie ma wspólnie dbać o siebie, szkolić się i wspierać. Czy mam prawo powiedzieć, że równie dobrze mógłby to być manifest napisany dla Ali Baby i jego czterdziestu rozbójników?



Akt IV – kilka refleksji

Czemu w ogóle służą samorządy zawodowe? Odpowiedzi najłatwiej szukać w historii cechów i gildii, samorządy zawodowe są ich prostą kontynuacją. Organizacje te powstawały po to, by uzyskać i utrzymać monopol na towary i usługi dostarczane przez ich członków. We wszystkich państwach Europy cechy, gildie i inne „samorządy" sprawowały nadzór nad liczbą osób kształconych w zawodzie. Jasnym jest, że miało to bezpośredni wpływ na liczbę osób w ogóle świadczących usługi i produkujących towary. W konsekwencji decydowało o cenach tych usług i towarów. W latach późniejszych taką sytuację przywykło się nazywać monopolistyczną. Czy podobna polityka działania służy trosce o jakość wykonywania zawodu? Odpowiedź jest oczywiście PRZECZĄCA. Nie służy ani temu, ani dbałości o standardy etyczne. Historycznie rzecz biorąc, standardy te w zawodach takich jak lekarz czy prawnik pojawiły się dość wcześnie, ale impulsem do ich tworzenia nie była ochrona klientów, lecz interesów członków samorządu.

Nieufni powiedzą w tym miejscu, że właściwie nic złego się nie dzieje, gdy określona grupa zawodowa dba o interesy swych członków – ponieważ to wymusza wyższą jakość działania wszystkich pozostałych przedstawicieli tego samego zawodu. Nic bardziej mylnego! Ci pozostali będą bowiem zwalczani ze wszystkich sił, jakimi dysponuje cech czy gildia. Ta bowiem dba wyłącznie o własne interesy. Twierdzenie przeciwne prowadziło by do konstatacji, że zdecydowana większość bądź nawet wszyscy członkowie samorządu to osoby obdarzone cechami altruistycznymi, dobrowolnie ponoszące organizacyjne i finansowe ciężary po to, aby chronić nie swoje interesy. Konia z rzędem temu, który potrafi dowieść prawdziwości tego absurdalnego twierdzenia!



Bloger Marcin Gomoła, który nie tak dawno zajmował się w sieci podobną problematyką twierdzi wprost: „…Cedowanie przez demokratyczne państwo prawa i obowiązku ochrony interesów obywateli na organizację zawodową oznacza, że rozstrzyganie konfliktów między profesjonalistami a ich klientami zostaje powierzone samorządowi zawodowemu, a więc ciału ze swej natury stronniczemu i nieobiektywnemu. Członkowie samorządu stają się w ten sposób sędziami we własnej sprawie, co podważa fundamenty demokratycznego porządku…”

Niczego tu nie potrzeba dodawać, niczego uzupełniać! Interes publiczny, na który niektóre samorządy szczególnie hermetyczne powołują się bez końca to domena państwa – a nie organizacji dla nielicznych. Wewnętrzne regulacje prawne takiej struktury nie posiadają po prostu waloru źródła prawa. Jako takie są więc fikcją – i powinny być dla dobra ogółu natychmiast zlikwidowane. Ponieważ jednak zacząłem wyrażanie wątpliwości od inżynierów budowlanych – dodam tylko, że powierzanie ich samorządom mgliście zdefiniowanej pieczy nad procesami certyfikacji zawodowej i uznawanie (lub nie) kompetencji bogaci małą grupkę, nie przysparzając zbiorowości najmniejszych korzyści.

M.Z.

wtorek, 26 kwietnia 2011

Masoneria dzisiaj? Ma się świetnie!


W budownictwie mieszkaniowym (biurowym zresztą TEŻ) jest tak, że dzisiaj za jedną z najważniejszych przeszkód w jego rozwoju uważana jest nieuczciwa konkurencja. Tak twierdzą dzisiaj współczesne loże masońskie – o ile prawdą jest, że owe loże na początku były organizacjami strzegącymi właśnie tajemnic budowlanych. Nieuczciwa konkurencja typowana jest jako zagrożenie zdecydowanie większe od wysokich podatków i jeszcze wyższych kosztów pracy. To są wyniki nie mojego mniemania o sprawie – ale wyniki ankiet, które sporządzili i wypełnili treścią sami budowlańcy. Widać kasa, jaką dotychczas zarabiali na byle wypierdku budowlanym, byle gmaszysku z bankami na wszystkich piętrach była na tyle duża, ze można już zejść z ceny nawet o trzydzieści procent. A zarobek nadal będzie i to niemały. Tak, pojawia się natychmiast myśl: to na ile robili nas w konia w minionych latach? Od razu odpowiadam – NA BARDZO WIELE!!

Masoneria budowlana tak zagmatwała przepisy i prawa, że przetarg na najważniejszą sprawę, na przykład na remont domu już zamieszkanego, może wygrać nie jakaś tam mniej czy bardziej sprawna firma budowlana – ale spółka typu krzak, składająca się z obrotnego właściciela i kilku na poły pijanych obrzympalców wynajętych do robót budowlanych na zasadzie całkowicie nielegalnej pracy bez ubezpieczenia i socjalu. Jeśli dodamy do tego paru absolutnie spolegliwych wobec sytuacji administratorów, zawsze chętnie tłumaczących potknięcia opisanej przed chwilą firmy – to mamy to, co mamy, czyli burdel na Dzikim Zachodzie w środku ataku Indian. Omawiając wyżej wyniki całkiem oficjalnej ankiety, promowanej między innymi przez Kongres Budownictwa Mieszkaniowego nie używam konkretnych nazw, nie namawiam do kojarzenia w tym, a nie innym kierunku. Ale jeśli ktoś uczyni to tak, jak ja uczyniłem – nie pomyli się i będzie wiedział w czym rzecz i o czym piszę.

Budownictwo generalnie pełne jest ludzi niesamowicie dumnych ze swych osiągnięć, które jako byty materialne stoją jak byk. W miastach i wszędzie tam, gdzie mieszkają czy pracują ludzie. Niestety pełna prawda jest też i taka, że budownictwo pełne jest ludzi przekupnych, przymykających oczy na niedociągnięcia techniczne i organizacyjne tego, co skonstruowali, postawili, wybudowali itd. Pełne świętych krów, dla których koniec dnia ich pracy jest końcem świata, a każdy następny świat zaczyna się dnia kolejnego. Budowlańcy bardzo często lubią powtarzać, że gdyby nie oni, to w miejscu, w którym stoimy rosła by dzika trawa, a ludzie gnieździli by się po dziesięć osób w pokoju. Zawsze im wtedy odpalam, że na takie banialuki jest tylko jedna odpowiedź: gdyby nie oni to w tym miejscu byłby raj, do którego szejk Kataru ustawiał by się w kolejce po pożyczkę na szyby naftowe. Jak łatwo zauważyć i jedno i drugie jest grubą przesadą – ale przynajmniej po zastosowaniu mojego responsu szalki wagi zdrowego rozsądku stoją równo i w miejscu.

Skąd w martwym jeszcze okresie inwestycyjnym dla budownictwa nagle zebrało mi się na takie wynurzenia? I gdzie będzie tytułowy ruch? Mokotów, ciąg ulicy Domaniewskiej. Zasmarkanej, zablokowanej, zatłoczonej do granic możliwości. Dzisiaj, teraz. Bo jutro będzie znacznie gorzej. Bezmyślne budowlane tumany stawiają nowe biurowce. Właśnie zaczęły pracować dźwigi. Od jednego z tych „mistrzów” w żółtym hełmiku usłyszałem, że trzeba było protestować w Radzie Dzielnicy wcześniej. Dzisiaj jest już „po ptokach”. Chwila, żółty dźbąglu: więc jeśli ktoś nie protestuje to możesz zaczynać każdą robotę w dowolnym miejscu? Brak protestu zwalnia cię od myślenia? To coś ty durniu kończył: zawodówkę mięsną? A to jak się okazało był przedstawiciel firmy zrzeszonej w … Izbie Projektowania Budowlanego. 21 miesięcy usiłowałem robić dla nich gazetę branżową. Dzisiaj sumuję to ciekawe zjawisko tak: najgorszy czas, jaki kiedykolwiek przeżyłem. Stracone miesiące, zmarnowane pieniądze, robota dobra dla psychologa chcącego poznać parę kręgów piekła. A wystarczyło, by dowództwo zachowywało się normalnie, słuchało nie tylko własnych wspomnień z lat 50-tych i nie udawało, że każdy funkcyjny u nich dureń to co najmniej dziecko lepszego Boga...

M.Z.

Poranne zadziwienia? Lewica w natarciu. Bugaj o... niczym?

Wszystkie ręce na pokład! Sławomir Sierakowski, Grzegorz Napieralski – i oczywiście starzy zaufani i otrzaskani w bojach towarzysze. O co w ogóle chodzi? Najpewniej o to, że już dzisiaj na tzw. lewicy pojawia się przekonanie, że PO jesiennych wyborów co najmniej nie wygra w stopniu umożliwiającym im samodzielne rządzenie.

Potrzebny będzie koalicjant z minimum siedmioprocentowym poparciem wyborczym. PSL zdaje się grzęznąć, geniusz sikawkowy czyli niejaki Pawlak nagrabił sobie z kontraktem paliwowym z Rosją ile wlezie, ludziom coraz bardziej doskwiera cena paliwa na stacjach, to było przedtem niezauważalne, ale właśnie przekroczyło granicę wkurzenia i dalej toczy się samoistnie. No wiec skoro nie PSL – to kto? Właściciele sierpów i młotów poczuli oddech sukcesu. I uaktywnili się. Najpierw Marek Siwiec, specjalista od całowania ziemi. Nie tak dawno poranne wydanie audycji niejakiej Beaty Michniewicz („niejaka” Michniewicz brzmi niemal tak samo doskonale, jak „luksusowa” dziennikarka, to drugie pojęcie wprowadzone przez K. Kłopotowskiego). Kilkanaście minut ple, ple, ple i na koniec wizja świata politycznego po wyborach: zdecydowane zwycięstwo SLD, poważny polityk Napieralski tworzy rząd „zgody narodowej”, Bruksela się cieszy, Warszawa się cieszy, o Moskwie nic, bo Siwiec to stary przecież cwaniak i prowokować nie musi.



I teraz rozumiem, że jest takie centrum decyzyjne, które ustala wyniki sondaży politycznych. I SLD wie o tym – bo gdyby nie wiedziało to polecam raczej zabawy w piaskownicy. A to dość cwani mistyfikatorzy… SLD-owcom podoba się to czarowanie rzeczywistości, wysyłają do poważnych publikatorów takie tuzy intelektualne, jak Miller, który oświadcza, że łóżko z Ziobrą to on by porąbał – i powoli, pomalutku upijają się sami sobą. „Leszkowi damy to, Józiowi tamto, bo już się nacierpiał, magister obejmie Ważny Urząd gdzie narobić się nie trzeba…”



Dzisiaj u Karnowskiego w Trójce Ryszard Bugaj. Wyrasta na dyplomatę sporej klasy, pomijam rzecz jasna realne poglądy ekonomiczne, nie sprzedał ani jednego wychodzącego poza obiegowe „kapitalizm jest dobry – ale są różne kapitalizmy”. Profesorze: to nawet ja, prosty magister, wiem od paru już lat. Co pan dalej proponuje? A, ostrożność w braniu kredytów… No zaiste odkrywcze stwierdzenie! Niemniej SLD-owcom dostało się i to nieźle. A przy okazji Rostowskiemu, Kempie i wszystkim graczom politycznym po równo. Bugaj mówi w sposób, który zdaje się tak naturalny, że aż automatycznie przekonujący. Do czego i kogo przekonał dzień po świętach? A może jedynym celem podobnych enuncjacji jest głośne wymienianie imion i nazw – po to tylko, by naród przyzwyczaił się do ich brzmienia? Jeśli tak – to robi się niebezpiecznie…



Mam nadzieję, że kiedy by te wybory nie były – będzie ŁUP PAŁĄ w SLD-owski ŁEB. I kiedy ucichną piski i szumy pod łysymi kopułami wybitnych teoretyków przyjdzie prawdziwe zdziwienie Marcelego Szpaka. Zaś ktoś z boku starym idiotom opowie bajkę o herbacie: gdzieś ty się durniu jeden z drugim ULUNG?

M.Z.

poniedziałek, 25 kwietnia 2011

SZPIEDZY I PROROCY

Wiele już razy dyskutowaliśmy w sporym dość gronie o metodach manipulacji, jaką z powodzeniem stosowano jeszcze w latach siedemdziesiątych (i później) wobec młodzieży, ich trybu życia, zainteresowań i pasji. Myślę, że nie ma większego sensu przypominanie szczegółów dyskusji, chodzi o to, że jak się okazało ludzie bawiący się w manipulantów wtedy - bawią się w tę samą grę i dzisiaj.



Tak zwany „myk” jest niezwykle prosty – przez co równie skuteczny. Z grubsza polega na tym, że skoro nie jest pożądanym zajmowanie się polityką przez duże zbiorowiska ludzkie, wtedy politykowanie, czyli transmitowanie sowieckich poleceń w dół, do ludu, zastrzeżone było dla czerwonych wybrańców – to trzeba tym ludziom zaproponować jakiś ersatz, jakieś plastikowe zajęcie. Wiele lat temu były to karykaturalnie mocno rozbudowane bloki muzyczne, wielominutowe dywagacje nad „artystycznymi cierpieniami” szarpidrutów niekoniecznie znanych nawet we własnym mieście, wszystko jedno polskim, angielskim czy amerykańskim. Były sporządzane z papierowych listów listy przebojów. I były też nieśmiałe próby kanalizowania wyskoków o innej, niż muzyka naturze – jak opisywał to jeden z blogerów w Nowym Ekranie, ja też zdarzenie pamiętam, podpuszczono pewnego młodego zapaleńca, by własne mieszkanie ogłosił w prasie młodzieżowej strefą bezatomową. Oczywiście nikt nie wspominał o takich zakazanych tematach, jak przykościelne sale katechetyczne, stosunek idei do materii, czy nie daj Boże sam Bóg. Którego przecież nie było – więc o czym tu gadać… Już w stanie wojennym w młodzieżowych gazetach można było kląć, ubliżać burżujom i wymyślać coraz to nowe metody „urżnięcia łba kapitalistycznej hydrze”. By przybliżyć te nastroje wystarczy powiedzieć, że na tych właśnie wzorcach najwyraźniej wychowywał się Stefan Osiem Kul. W każdym razie dzisiaj posługuje się tą samą poetyką.

Prapoczątki…
kiedy raz uchylono drzwi kryjące za sobą „zgniłe zachodnie miazmaty” – to operacji cofnąć się nie dało. Trzeba było te wrota uchylać szerzej i szerzej. Im bardziej przez minione lata kurczyła się „towarzyszom” klasa robotnicza, do której mogli się odwoływać, jasne że bezprawnie - tym większą rolę poczynali pełnić zboczeńcy wszelkiej maści, donosiciele, renegaci czy po prostu agenci. Po latach sodomici i zdrajcy zastępczą klasą robotniczą! A co? Brzmi wspaniale… Poza tym komu w końcu szkodzi jakiś zgrabny goły biust, czy dwóch liżących się facetów? Mały, niewinny donosik?

Wcześniej jednak pojawiły się narkotyki inne, niż wino marki „Wino”, a panienki przestały tak mocno obstawać przy niewinności aż do nocy poślubnej, rozkolportowano teorię, że coś tam nie jest mydłem, więc się nie wymydli. No to co sobie żałować…

Złuda roku 1989?
Myślę, że opisano ją już tak dokładnie, że niemal piekło ze wstydu zamarza, po cóż się powtarzać w mniej udolny sposób. Ważnym jest, by powiedzieć w tym miejscu, iż żaden z opisanych wyżej manewrów manipulacyjnych nie odbywał się sam z siebie. Sterowano tym wszystkim, dawkowano trucizny, zamieniano je ze sobą i mieszano. Kto? Michalkiewicz en bloc nazywa ich razwiedką i jest to słuszna nazwa. To razwiedka bawiła się w dozowanie impulsów muzycznych i głupstw politycznych w latach 70-tych, kontrolowała sytuację w 80-tych i nie zmieniła też zadań w 90-tych. Przy czym tu pojawił się pewien problem: fałszować można wszystko, ale pojęć podstawowych pozornie „się nie da”. Zrazu wydawało się, że to przeszkoda nie do pokonania. No bo prawda to prawda, dobro to dobro, a zdrada wstrętna jest od stuleci… Niemożliwe zdołała osiągnąć Gazeta Wyborcza. Niemal z marszu – bo też od chwili, w której jej naczelny mianował dawnych katów ludźmi honoru nic już nie było takie jak przedtem, normalne i właściwe. Wystarczyło tylko dopisać egzegezę kilku intelektualnych zboczeń – i po ptokach. Powstały nawet telewizje oparte na tej samej zasadzie działania. Jąkały poczęły przemawiać, kulawi tańczyć, a ociężali umysłowo tworzyć wizje Nowego Świata. Nikt już nie wzdrygał się na widok zboczków maszerujących główną ulicą tego czy innego miasta, nie żenowały gołe tyłki i biusty, głupota weszła do polityki w sposób jawny (bo chyba nikt nie ma wątpliwości, że była tam od zawsze, tyle że wystrojona w cudze piórka…). A ludzie nauczyli się wydawać z siebie dźwięki, które dla wybranych grup były hasłami rozpoznawczymi. „Kaczor jest zły, uuu!”. Albo: „Zero tolerancji dla nietolerancji, ooo!” To drugie można było wymawiać jako toast na przyjęciach pod śmietnikiem – przez co nowe obyczaje upowszechniały się jak burza. Mało kto wie, że za komuny w kręgach rzekomo niezależnych od indoktrynacji modne było wznoszenie toastu „za VII Flotę”. Kiedy pewnego dnia jeden z gości dodał do tego „oprócz Bundesmarine” – wiedzieliśmy, że nikt już nie jest ani niezależny, ani nieznany. Nadchodzący czas pokazał jak bardzo mieliśmy rację…

„Intelektualiści” nowego chowu
za takich się przecież razwiedka uważa, wpadli na pomysł, że skoro tylu wiernych współpracowników służby danego PRL-u zdołały zainstalować pośród księży, a nawet hierarchów Kościoła – to nie od rzeczy będzie czynne zainteresowanie się ponownym uprawianiem i tego odcinka. Raz dlatego, by nie musiała powtarzać się mocno kłopotliwa sytuacja z tymi kapłanami, których trzeba było fizycznie usunąć za komuny i tuż po jej fałszywej śmierci. Po wtóre dlatego, że przy dobrym działaniu na tym odcinku nie umkną z saka ci, którzy nie dali się nabrać na telewizyjne czy podobne manewry ogłupiające. Pewien teoretyk wpadł na pomysł, że można nakazać sporządzenie nawet czegoś tak absurdalnego, jak Ewangelia Judasza. A co, cierpienie zdrajców nie jest cierpieniem ludzkim? Albo: co tam ofiary! Popatrzcie z czym musieli zmagać się ich oprawcy!

Aż pewnego dnia stała się tragedia Katynia Dwa
Boleśnie prosta – jak to po czasie oznajmił Główny Gajowy. Jedni czytali w tych słowach wypadek wynikający co najwyżej ze złej woli i niechlujstwa (komu to przypisać – to się ustali osobno), a drudzy nie mieli wątpliwości, że to zbrodnia jakiej świat nie widział. Pod Pałacem Namiestnikowskim pojawił się krzyż, a grupka modlących się pod nim osób rosła z dnia na dzień. Milczące tłumy ze wszystkich zakątków Polski, nocne czuwanie i słaba kontr-akcja pijanej dziwkarsko-agenturalnej tłuszczy. Myślę, że ober-agent sterujący całością działań razwiedki po raz pierwszy od dawna poczuł, jak futro jeży mu się na grzbiecie ze strachu. Nie udało mu się. Tłum był poza kontrolą. Coś z tym trzeba było zrobić… No to zrobiono. Proszę zwrócić uwagę na teksty wygłaszane przez współczesnych hierarchów Kościoła. Nie ma już wiernych, są owieczki do ogolenia i polityczna spekulacja. A żałoba ma tyle trwać, ile odgórnie „się ustali” na odcinku frontu ideologicznego. To było całkiem przypadkowe, nie? Tak jak wysłanie neo-pałkarzy ze straży miejskiej do aresztowania niektórych nie stawiających oporu dziennikarzy społecznych, zniczy, agresywnych kwiatów i przeciwpancernego namiotu.
=======
Jeszcze nie tak dawno opisywałem znanych mi z sąsiedztwa durniów promujących „powagę” Gajowego i „skuteczne działania” Rudego. Dzisiaj nie muszę się już z nimi spierać. Wystarczy zaczepno-kontaktowe pytanko „I jak: polepszyło ci się, proroku od siedmiu boleści?”

Proszę nie pytać do czego namawiam tym tekstem. Do niczego. Opisuję nie zawsze zborne impresje dotyczące tego, co się wokół dzieje. Kiepsko się dzieje, daję słowo, że na wszystkich piętrach rzeczywistości. Ktoś musi więc wydać z siebie wrzask niezgody. Wydaję.

M.Z.

piątek, 22 kwietnia 2011

Łańcuszek

Coryllusa (http://coryllus.nowyekran.pl/post/11618,o-zyciorysach-zawodowych) zainspirował Toyah. A ja jak zwykle wciąłem się w rozmowę na temat naboru nowych ludzi do pracy – i dodałem swoje trzy grosze. Bo to jest nie problem, ale PROBLEMISKO.

Więc napisałem tak:

„…Mogę i ja?
A nawet jeśli nie mogę to i tak się wtrącę. Chciałem najpierw powiedzieć, że pojawił się tu, na Ekranie swojego czasu świetny tekst blogera A-ja-to-Lacha. I on tam zwrócił uwagę na rzecz, która od lat leży na wierzchu, ale nikt jej nie chce widzieć. Otóż gnojenie ludzi poszukujących pracy zaczyna się od tego, że dzisiaj wszyscy posługujemy się szalbierczą opozycją pracodawca – pracobiorca. Prawdziwym pracodawcą, tym, które daje pracę – jest jej poszukujący, a nie żaden tam zakład, redakcja, czy jeszcze co innego. Ten używany dziś na co dzień fałsz jest podstawą do wszystkich złych czynności, które osoby dokonujące rekrutacji wyczyniają wobec nas.

No więc ja akurat mam życiorys długi i interesujący. Wszystko jest w nim tak udokumentowane istniejącymi materialnie dowodami, że po prostu winni stać do mnie w kolejce. Niestety mam zły PESEL, czyli datę urodzenia. W redakcjach rządzą dzisiaj 40-45-latkowie. Sam słyszałem gdy jeden z nich tłumaczył kiedyś podległemu personelowi jak należy pisać o stanie wojennym. I opowiadał oczywiście straszne głupoty, jakiś stek bzdur o arsenałach Solidarności, o gotowych do wieszania sznurach, o poświęceniu ludowego wojska, co to się na ślizgawicy topiło w czołgach (rzeczywiście jakiś czołg pewnie z pijaną załogą wpadł do rzeki z oblodzonego ponoć mostu), możesz sobie resztę wyobrazić. I oni rozdziawiali gęby i chłonęli te banialuki. Myślisz, że temu facecikowi potrzebny był ktoś, kto jak ja pamięta prawdziwy stan wojenny w Warszawie? Przecież byłbym żywą „antytezą” tego sowieckiego durnia w garniaku nie od Armaniego, ale z chińskiej końcówki serii.

Albo dama, która zajmowała się naborem personelu piszącego dla poważnych biznesmenów. Tam był potrzebny właśnie ktoś z dużym doświadczeniem. No to ja siup, na rozmowę. A ta wyobraź sobie mając na tyłku super-mini siada naprzeciwko mnie i zakłada nogę na nogę, prawa kostka powyżej lewego kolan, więc widać majtki. Patrzy się na mnie uważnie i chyba czeka, aż się zaczerwienię albo zaślinię. Nic. No to łup mnie z drugiej strony – życiorysem. Zaczęło się – mówi - pracę w prasie komunistycznej, tak? No tak – odpowiadam – ale to był rok 1976 i gazeta nazywała się „Świat Młodych”. Wie pan – ona znów – ja bym poszła do prasy opozycyjnej. Ja: w 1976 roku? Ona: niech się pan nie tłumaczy bo to źle o panu świadczy…

PS. Handlowcem już byłem. Wywalono mnie po pół roku za to, że duńskiemu pracodawcy powiedziałem w 1996 roku prawdę: mało już u nas Trabantów i nikt nie chce kupować tzw. samostartów. A nie miałem prawa sprzedawać pakietów skądinąd dobrych kosmetyków samochodowych inaczej, jak właśnie z tymi „samogwałtami”. Obraziłem tym majestat i jakieś poważne biuro, które dla tych Olsenów zrobiło absurdalne badania rynkowe. Od tej pory głośno twierdzę, że seria filmów o gangu rzeczonego Olsena to ekspozycja ich intelektualnej elity…”

I tak się dyskusja poczęła rozwijać! Zaraz potem odezwała się moja ulubiona komentatorka Molier:


„…@Mr.White
zatrudniłbyś piszpannę, która musiałaby mieć wymiary wielkiej komody?

Toć to seksizm czystej wody! Nie wolno takich warunków dyktować przy przyjmowaniu pracowników.

Pozdrawiam świątecznie:) …”

No to ja jej znów:

„… A, to już, droga mme Molier, kwestia sformułowań. Na przykład określenie "dyspozycyjna". Od razu wiadomo, że nie chodzi o przesuwanie trzydrzwiowej szafy, ale weekend na Mazurach bez opłat za przyjemności dla szefa. No to dalej też jasnym jest, że kandydatka winna być "religijna i oczytana" - oczywiście tylko po to, by nie zaburzać wewnętrznej harmonii postrzegania świata przez pryncypała. "Młody, zgrany zespół" oznacza ni mniej ni więcej tylko stado idiotów, którzy bez zbędnych kłopotów godzą się na wypłatę "połowy" pensji, dla dobra firmy, która ma oczywiście przejściowe kłopoty. Zgniłe jabłko w postaci człeka doświadczonego jest tu absolutnie nie do przyjęcia, zarazi współpracowników natychmiast i co potem? "Samochód służbowy" to może być Cinquecento 700 w wersji więziennej, czyli z kratką za przednimi fotelami. No i oczywiście z gazem dla "taniości". Wtręt, iż żurnalista ma się biegle orientować w programach graficznych oznacza, że będzie zasuwał co najmniej na dwóch etatach za jedną pensję, w ten bowiem sposób omija się operatora DTP i grafika. "Orientacja w problematyce rolniczej" to nic innego, jak zapowiedź obowiązku zbierania reklam od firm przemysłu spożywczego. A "niekonfliktowość" najlepiej udowodnić pokazując goła dupę zbitą niedawno do nieprzytomności i skojarzoną z pozytywna opinią z poprzedniego miejsca pracy.

Nie będę już Państwu psuł przedświątecznego nastroju, temat rzeka a mamy byc pogodni i harmonijni. Zatem WSZYSTKIEGO NAJ...”

I co Państwo na to? Mimo że przedświątecznie – to i ciekawie. Pewnie po świętach jeszcze rozwiniemy temat. Na razie WZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!!

M.Z.

czwartek, 21 kwietnia 2011

Błazny i koniec świata


Dzisiaj chcę opowiedzieć historyjkę dosadną, a może i dla niektórych wulgarną. Zaczęło się od tego, że w Nowym Ekranie ukazał się tekst Toyaha o niejakim Sławomirze Nowaku i nowakowym wywiadzie dla jakiejś tam gazety czy witryny internetowej. „…Sławomir Nowak udzielił wywiadu Piaseckiemu i powiedział, że jego zdaniem Jarosław Kaczyński wcale nie jest w żałobie, lecz ślini się w pogoni za władzą, co zdaniem Nowaka, jest tym bardziej oburzające, gdy zauważymy, że jemu się nawet nie chce skoczyć do Krakowa na grób swojego brata i bratowej. Przeczytałem te słowa i pomyślałem sobie, że to może być dobry pretekst. Że to jest właśnie ten przykład biblijnego wręcz opętania – a więc czegoś jak najbardziej poważnego – a jednocześnie opętania na takim poziomie trywialności, że może nam się nawet uda pośmiać…”

I pewnie ani jedno ani drugie nie wzbudziło by mojej większej ciekawości – bo Toyah ma w tym fragmencie rację absolutną. W rzeczy samej wywody tego facecika o aparycji powiatowego, jak to ktoś przede mną zauważył, alfonsa są tyle warte, co jego alfonsowaty wykład o wyższości dziewictwa nad rozpustnym trybem życia – gdyby nie pewne zdarzenie sprzed dwudziestu lat. Skojarzyło mi się z Nowakiem natychmiast. A było tak mocne, że zapadło mi w pamięć głęboko, zaraz wytłumaczę dlaczego.

W 1991 roku podróżowałem byłem do Belgii w zacnym celu wspomożenia belgijskich braci w oczyszczeniu ich niewielkiego kraju z zalegających tam starych, a jeszcze w Polsce dobrych samochodów. Jak każdy Polak wyposażyłem się w dobro przedtem rzadkie, czyli paszport i niepomny przestróg, że na granicy czekają drapieżni celnicy polscy jeździłem i jeździłem, póki smok Balceron nie zdewaluował złotówki, przez co dolar tak skoczył do góry, że do dzisiaj jechać mogę gdzie chcę, ale już nie mam za co. Acha, kolejny dureń podniósł też w 1991 roku cła na samochody, w końcu demokracja demokracją, ale tym burdelem ktoś musiał zarządzać, czyż nie? Nie, nie jestem antypolski, tak to wówczas wyglądało, komuchy już się przepoczwarzyły i zrywały do lotu, a talmudyczne teorie wchodziły nie tyle w modę, co w obowiązek. Z Belgii wracało się prosto, cały czas autostrada A 2, świetna do Helmstaedt, gorsza już dalej, bo to było dawne NRD.

Opis przebijania się przez dawne NRD w tamtym czasie jest czymś, do czego podchodzę od lat i od lat stwierdzam, że jeszcze nie teraz, jeszcze za słabe pióro, muszę poćwiczyć i może kiedyś się uda. Otóż cała ta część Niemiec przypominała świat po wybuchu atomowym, który uszkodził miejscowym nie budynki i substancję materialną, ale wyłącznie jakąś nieznaną część mózgu. Miejscowi otóż zachowywali się kompletnie irracjonalnie – albo jak kto woli tak pragmatycznie, że nigdy o tym nie śniłem. Autostrady, którymi całą dobę przelewała się rzeka pojazdów nieznanych przedtem typów i marek traktowali jak złotodajny strumień. Taki na przykład kierowca autobusu w Magdeburgu jeździł nim tyle ile trzeba było – po czym wieczorem jechał na przy-autostradowy parking i przeistaczał swój służbowy pojazd w bar szybkiej obsługi z opcją usługi burdelowej w okolicznych krzaczorach. Brał wyłącznie marki zachodnie, nawet dolar budził w nim wstręt i niedowierzanie. Zatrzymanie się na takim parkingu, zupełnie zresztą z autostrady nie odróżnialnym od innych parkingów, groziło przeżyciem niezapomnianym, a mocnym. Powiem tylko, że wtedy uwierzyłem w moc socjalistycznej niemieckiej medycyny: otóż pewna dama, która zalotnie przysunęła się do mnie podczas picia kiepskiej kawy za dwie marki kubeczek miała nie tylko wdzięczna postać, cyc numer sześć, ale też autentyczny zarost. No więc – pomyślałem – usprawiedliwia ją wyłącznie późna pora dnia, a właściwie już nocy, w końcu goliła się pewnie rano…

Któregoś dnia jechaliśmy w parę aut właśnie w tych niemieckich okolicach, był wczesny ranek i na drodze mniej niż zwykle aut. W pewnej chwili zaczął nas gdzieś tak przy prędkości 130 na godzinę wyprzedzać Golf w kolorze brudnej ściery. Jedno z przednich kół było wyraźnie mniejsze i chudsze od pozostałych, zorientowałem się, że jest to zapasówka. Z prędkością do maksimum 80 na godzinę. W środku znajdował się tylko kierowca, właśnie rozpaczliwymi gestami przez uchyloną prawą szybę dawał nam znaki, by zjechać na pobocze albo parking. Rzeczywiście – taki parking, pozornie pusty właśnie objawiał się po prawej. Pierwszy samochód, niepomny na przestrogi, by pod żadnym pozorem nie reagować na znaki dawane przez innych kierowców, właśnie wjeżdżał na niewielki placyk otoczony gęstymi drzewami. Nie było rady – reszta za nim.

Czy z Golfa na dojazdówce wyskoczył uzbrojony terrorysta? Skądże. Wygramolił się zeń błazen. Niewielki facecik o lewantyńskiej urodzie, przyodziany tak, żeśmy kucnęli z podziwu. Góra ubrania to była góra od fraka. Na kudłatym łbie tkwił nasadzony tam przed chwilą cylinder. Dalej flanelowa koszula w kratę z ozdobną. muszką. Spodnie od dresu i trampki. W międzynarodowym pidżin langłidżu oznajmił nam, że jest bardzo friendly, nie będzie namawiał nas do żaden geszeft, po prostu zaraz zrobi nam po cadeau, znaczy się prezencie. Bo ma sztućce tajlandzkie za darmo, no, za pół darmo i jak my je zawieziemy do tej naszej Bolandii to nasze family kaput ze szczęścia. A żony nam dorobią po nowym dziecku. I dawaj wykładać kilkanaście ozdobnych pudeł z bagażnika. Koleżeństwo powyłaziwszy ze swych bolidów zaczęło się przeciągać i marudzić, że skoro jesteśmy już na parkingu, to może który wziął by się za robienie kanapek, w końcu prócz tankowania aut trzeba też jeść.

Prawda jest taka, że jeden z nas w końcu kupił od błazna pudło, bodaj za trzydzieści dolarów. Wyfraczony gość wziął banknoty, obejrzał, wsiadł do auta i wystartował w wielkim pędzie. Tyle go było. Właściciel otworzył pudło i naszym oczom ukazały się piękne, naprawdę przepięknie pozłacane noże, widelce i łyżeczki. Mistrz kanapek sięgnął po jeden z noży by przyciąć kawałek kiełbasy. Wyjął narzędzie z miękkiej masy – i naszym oczom ukazał się przyrząd, który przed chwilą miał ząbki, a teraz był kompletnie łysy i bez pozłoty. Można go było swobodnie wyginać w każdą stronę. Drań w Golfie właśnie jechał po drugiej stronie autostrady, w przeciwnym kierunku.

No a potem zawaliło się niemal wszystko, w jednym tylko, 1991 roku. Skasowano opłacalne jazdy po samochody, skasowano podróże, dolar skoczył w górę dwukrotnie, paszporty mieliśmy nadal, ale niczemu już nie służyły. Niektórzy, tak na wszelki wypadek, właśnie uczyli się jąkać

Dlatego ilekroć widzę na mojej autostradzie błazna, za jedno czy alfonsowatego Nowaka, czy tego z niemieckiej autostrady, wiem jedno: idzie ZŁE.


M.Z.

środa, 20 kwietnia 2011

Francuska kara


W sieci pojawiło się ostatnio wiele wpisów dotyczących dumy narodowej. Byliśmy tacy i tacy, zrobiliśmy to i to, oto powody do dumy… Minister Szeremietiew na Nowym Ekranie coś tam o kampanii wrześniowej, jego apologeci i kontestatorzy swoje, każdy wierzy we własne racje bezgranicznie – a pospolitość już nie skrzeczy, tylko pokazuje z kąta gest Kozakiewicza. Jest jaka jest, tak po prostu, nie poddaje się żadnym spekulacjom, kampanię wrześniową Polska przegrała, koniec. Nie chcę w tym miejscu kontynuować sporu czy mogła zaistnieć sytuacja odmienna, jak i kiedy ją przegapiono (jeśli przegapiono!). Faktem jest, że wkrótce po wrześniowej przegranej powstało podziemne państwo, jakiego w historii świata próżno by szukać. I sprawiło okupantom tyle kłopotu, że uznali za stosowne mścić się na Polakach lata całe. Niektórzy powiadają, że do dzisiaj.

Ale ja nie o tym chciałem. Wojny jako forma polityki kończą się prędzej czy później, przychodzi czas liczenia strat lub zysków, wskazuje się tych, którzy okazali się dzielni lub niezłomni, karze tych, którym imponowała zdrada i zaprzaństwo. W Norwegii po II wojnie światowej wzięto się do dzieła tak skutecznie, że trzeba było na nowo odbudować etat kata i nikt nie chciał słuchać Quislinga utrzymującego, że nie było innego wyjścia, jak zdradzić. Nawet tak niewielkie kraje, jak Holandia, Dania i Belgia postanowiły uporać się z tym problemem metodą wyrwania chwastów raz a dobrze. Były wyroki śmierci, parę tysięcy osób po prostu osadzono w pierdlach, zdrajcy nawet nie mieli co marzyć o nowych etatach, prezesurach i apanażach. Gdyby dzisiaj kto chciał policzyć jaki był wkład w wojenne zwycięstwo Aliantów wymienionych Norwegów, Duńczyków, Holendrów i Belgów – będzie musiał udać się do specjalisty mikrobiologa. A ten być może z pożółkłych annałów wyłowi przy pomocy lupy i pincety kilka nazwisk, z których wymienione kraje mogą być dumne.

W Polsce – powiem tylko dla uproszczenia, bo temat rzeka, nie da się go omówić ani w jednym, ani nawet stu felietonach – świat stanął na głowie. Bo oto nie naród począł karać zdrajców, ale przepoczwarzeni lub importowani zdrajcy wzięli się za najlepszych i najdzielniejszych przedstawicieli narodu. Z bardzo krwawym skutkiem.

Z pewnych względów najciekawsza dla mnie jest dzisiaj Francja. Ostre lanie w 1940 roku, potem kolaboracja, rząd Vichy i jednocześnie Wolni Francuzi de Gaulle’a. Eksmisja francuskich żydów rękoma francuskich policjantów do Oświęcimia. I ta właśnie Francja wyszła z wojennej zawieruchy wcale nie jako przegrana. Wywołała swe paryskie niby-powstanie dokładnie wtedy, gdy pancerny Leclerc zbliżał się do granic miasta. Złapała Petaina i szkodników typu Louisa Renault (kolaborant miłosiernie zdechł w wiezieniu w oczekiwaniu na wyrok). Ale też pozwoliła na coś, co ilustruje zdjęcie zamieszczone przy tytule – skanalizowanie ludzkiej złości i dwoistych uczuć. Wystarczyło wziąć mechaniczną maszynkę do strzyżenia w rękę, złapać jaką byłą niemiecką kochankę (nie było trudno!), ogolić łeb – i już człowiek był patriotą.

Czy to oznacza, że właśnie napisałem coś przeciwko francuskiej tytułowej karze? Absolutnie i po stokroć nie! Ja po prostu czuję, że powoli bo powoli, ale zbliża się czas, kiedy ten francuski wzór trzeba będzie sobie przypomnieć. Oczywiście dla co żałośniejszych przestępców. Tylko dla takich. Dla poważniejszych drani zupełnie co innego.

M.Z.

poniedziałek, 18 kwietnia 2011

Letnisko

To było dawno, może nawet bardzo dawno, dla mnie minęło całe życie, choć oczywiście na drugą jego stronę jeszcze się nie wybieram. Na niewielkiej kupce piasku, który później dosypywany był do cementu łączącego jakieś pustaki uklepywałem jak najgładszą ścieżkę. Miały po niej jeździć jedyne dwa metalowe samochodziki, które posiadałem. To i tak dużo – inni koledzy nie mieli i tego. Królował bakelit. Coś pośredniego pomiędzy porcelaną wtyczki do elektrycznej maszynki, na której moja matka przygotowywała nam obiady, a gumową podeszwą buta ojca. No ale cóż, druga połowa lat pięćdziesiątych pewnie dla nikogo nie była za bogata. Ważniejsze było to, że w ogóle dzieciakom zapewniało się wakacje.

Już nie pamiętam skąd wzięły się Urle właśnie. Czy to była informacja, że przed wojna przyjeżdżali tu żydzi na letni odpoczynek, oni wiedzieli gdzie jest dobrze, była płytka rzeczka – czy że było blisko do Warszawy, ot, kilka godzin pociągiem z przesiadkami, w końcu to nie najważniejsza linia kolejowa na świecie. Urle miały swój mikroklimat i kto tam przyjechał z każdym rokiem bardziej utwierdzał się w tym przekonaniu. Nam się podobało z innych powodów. Nic nie było jeszcze jak w późniejszych latach zagrodzone, wozy konne inicjowały szlak, który w następnych latach przekształcał się w drogę, jeszcze później to asfaltowano metodą „na żywca”, po czym likwidowano, ponieważ zawsze okazywało się, że asfalt przecina na pół czyjąś działkę. Po jej odzyskaniu właściciel stawiał solidny metalowy płot, ozdobne bramy wyrabiano na miejscu u niejakiego Kubata – i wszyscy z taksówkarskiej rodziny byli szczęśliwi. Tak, potentatami byli wyłącznie taksówkarze. Wtedy i na wiele lat później. Pewnie to dziwne, ale te „złotówy” nigdy nie miały dzieci, ich miejsce zajmowały jakieś podstarzałe ciotki i paskudne jak noc zimowa kuzynki w nieokreślonym wieku. A sami Potentaci należeli do takiej chamskiej grupy, do której bez żelaznego drąga wprost nie wypadało się zbliżać. Najwyraźniej nie znali polskiego, z otoczeniem porozumiewali się wzruszeniem ramion albo dziwnymi pomrukiwaniami, wieczorem w sobotę chlali na umór, a w niedzielę przeszkadzał im nawet dzięcioł na okolicznych drzewach. Reszta tygodnia to spokój: ciotki i kuzynki siedziały jak myszy pod miotłą, jakby w przekonaniu, że zaraz pojawi się Mściciel i sprawi im porządne lanie za chamstwo Głównego Właściciela. Do dzisiaj na słowo „taksówkarz” dostaję gęsiej skórki. Jest dla mnie synonimem łachudry, spasłej, niekontaktowej gnidy z pretensjami do tronu. Przykro mi, Panowie…

Stacja kolejowa. Dwa perony niechlujnie usypane, mały budyneczek co roku noszący ślady niedawnej szabrowniczej rozbiórki i lasek. Aż do widniejącej na horyzoncie poczty. Na początku pocztę z peronu było jeszcze widać. Później drzewa urosły, dzisiaj są dorosłym lasem i nikt nie wierzy, że kiedykolwiek mogło być inaczej. Na początku dzieci wychodziły do połowy drogi ze stacji, oczywiście ciekawe jakież to łupy wiezie ten czy ta, która wraca z dużego miasta. I żeby pomagać dźwigać to wszystko. Na miejscu, w wynajętym pokoju ciekawość gasła bardzo szybko, bliżej wyobraźni był Liwiec, małolaty i nastolatki tam się zbierały, zawsze było coś do zrobienia, opowiedzenia czy pokazania. Nawet łowiliśmy ryby. Oczywiście leszczynowymi wędkami. Miejscowe kiełbie świetnie się na to nabierały, wystarczył kawałek dżdżownicy i pasiasty stwór wił się na haczyku. Najlepiej smakowały smażone na maśle. Niestety trzeba się było sporo napracować i nie każdemu się udawało. Powstał więc system wymiany. Ty mnie dzisiaj swój łup, ja jutro tobie. Bo przecież patelnia ma swój minimalny wymiar i dwóch kiełbi nie opłaca się na niej obrabiać…

Miejscowi utrzymywali, że są rolnikami. Przyjmowaliśmy to na wiarę, choć nie wiem dzisiaj, co o tym sądzili moi rodzice. Bo niby jak być rolnikiem na piaskach ostatniej klasy? Niektórzy dojeżdżali do huty szkła w Wołominie, to była bardzo daleka droga, inny pełnili jakieś bliżej nieokreślone funkcje strażnicze. Ktoś miał warsztat spawalniczy, kto inny prowadził kiosk Ruchu, była też piekarnia, do której należało ustawić się w kolejce o piątej rano. A i to bez gwarancji, że coś dojdzie do zaspanego klienta. Potem pojawiały się chłopskie furki z aprowizacją. Mięso, świeże jarzyny, kury, kartofle. Właściwie nie trzeba było czekać na miejską, sobotnią dostawę. Wszystko dało się kupić na miejscu. A w niedzielę iść na obiad do sąsiedniej chałupy Zbrzeźniaków, gdzie stara Zbrzeźniakowi gotowała obiady dla co lepszych klientów. Poważnie – spędzali u niej lato Żuławscy, sam Pan Reżyser i jego nowa naonczas żona Małgorzata Braunek. Opowiadano, że ten stary świntuch sfilmował jej poród i umieścił w swoim najnowszym filmie. Parę lat potem ktoś to potwierdzał autorytetem człowieka piszącego notki filmowe – chodziło ponoć o „Trzecią część nocy”. Nie wiem jak było naprawdę, film zdał mi naprawdę dobry.

Miejscowi dysponowali trzema właściwie nazwiskami: Mech, Smogorzewski i Mikulski. Wymieniali się nimi podczas uroczystości zaślubin i chrzcin, mieszali, wyjeżdżali i wracali po latach – ale zawsze były tylko Mechy i reszta. No i ten już wymieniony Kubat od bram, ale jego uznawano za ”nowego”. Reszta nazwisk nie miała znaczenia, było ich zresztą ledwie dwa, czy trzy. Trzeba było się dobrze na początku wakacji napocić, by wyjaśnić ubiegłorocznym znajomym u kogo mieszka się w tym roku. Nie wystarczyło podać nazwisko, konieczny był dodatkowy opis: no, ten, u którego Danka dwa lata temu, no wiesz, obok tego zabitego siekierą… Bo trzeba Czytelnikom wiedzieć, że siekiera też była w robocie, dosłownie, a nie w przenośni. Oczywiście poszło o kobietę, niezbyt rozmowni adoratorzy miast dać sobie po ryjach i wypić tradycyjne pół litra na zgodę - urządzili prawdziwy pojedynek z użyciem ostrych narzędzi. Jeden był szybszy od drugiego, siekiera trafiła w głowę, chodziliśmy potem oglądać zabitego. Wyglądał ładnie, dwie części głowy zszyto zgrabnie, przez twarz cichej już ofiary przebiegała jedynie wyraźna szrama. Że dzieci, dopuszczano do takiej konfidencji? A czemu nie? Dla tubylców śmierć zawsze była częścią życia, a gnojki miastowe niech się uczą…

Miejscowi więc żyli ze swych po części tajemnych zajęć - i oczywiście z letników. Myślę nawet, że w pewnym okresie czasu wyłącznie z letników. Było tak, że dwa, a nawet dwa i pół miesiąca spędzane na wsi wymagały przywiezienia z miasta kilku zdobyczy cywilizacyjnych. Elektrycznych maszynek do gotowania, później gazowych, butli z gazem, telewizorów, pościeli, starych ubrań i butów, przenośnych radioodbiorników, rowerów - i tak dalej. Zimą to wszystko znikało, a futryny drzwi do tych domków, które stały samodzielnie nosiły znamiona wytężonej pracy łomem. Oczywiście po nastaniu nowego sezonu letniskowego natychmiast znajdowali się chętni, którzy za drobną opłatą naprawiali szkody. Taksówkarze – potentaci zawiadamiali dzielną milicję w pobliskim Jadowie, ta wykrywała albo częściej nie wykrywała, raz nawet założyła w Urlach stały posterunek na rok, ale dalej nic się nie działo, wywalone zamki i wybite szyby trzeba było naprawić i już. O zbójach wszyscy wiedzieli – a jednak sława Urli rosła z roku na rok. Przyjeżdżało ludzi więcej i więcej, w świat poszła wieść, że dzieci tu chowane, nawet te ledwie kilkutygodniowe, nie chorują potem cały rok, śpią znakomicie i nie trzeba ich nosić na rękach. To była najczystsza prawda! Moja dwójka wyrosła tak bezkonfliktowo zanim zdołałem się obejrzeć. To znaczy: konflikt był, a jakże, według szefowej pewnego domku po rozwodzie nie zasługiwałem już na stare miejsce. Musiałem poszukać nowego. Nie, nie było z tym kłopotów, syn nie umiał jeszcze dobrze chodzić, gdy wybrał się na spacer do budy psa, którego obawiała się nawet jego właścicielka, uznano to za jakiś znak, może omen (bo wyszedł z opresji cało, ciągnąc oszalałe z radości zwierzę za ogon), zresztą mijał właśnie dwudziesty rok mojego przyjeżdżania do Urli, byłem już w ćwierci „swój”.

Po co to wszystko? Po co gadać co kto robił kilkadziesiąt lat temu? Nie wiem do końca. Może dlatego, że dzisiaj z okna dość wygodnego i ładnie położonego domu w mieście patrzę na rodziców tych maluchów, których stadko ma nie więcej jak rok-dwa – i nie mogę zrozumieć jak ktoś jeżdżący autem za kilkadziesiąt tysięcy i zgrywający nababa wozi dzieciaka najdalej do sklepu na rogu sąsiedniej ulicy.

M.Z.